Irlanda e Veriut digjet - fjalë për fjalë. Pas një sulmi me thikë në Belfastin verior, për të cilin akuzohet një burrë 30-vjeçar nga Sudani, turma të maskuara natën dogjën shtëpi, autobusë, automjete dhe barrikada nëpër disa pjesë të qytetit. Pamjet në rrjetet sociale tregojnë shtëpi në flakë dhe ambulanca e zjarrfikës që çajnë rrugën nëpër rrugë.

Shkasi është real dhe i tmerrshëm: të hënën në mbrëmje, një burrë në të dyzetat u sulmua me thikë - një dëshmitar e xhiroi skenën ku sulmuesi e shtypte burrin e përgjakur në tokë dhe e sulmonte sërish, derisa kalimtarët dhe policia ndërhynë. Viktima është në gjendje kritike, me një sy të dëmtuar dhe lëndime të rënda në shpinë e fytyrë. Kryeministri Keir Starmer e quajti sulmin „të tmerrshëm", ndërsa policia njoftoi se deri tani nuk ka prova se bëhet fjalë për terrorizëm.

I dyshuari, që në shkurt 2023 fluturoi nga Parisi në Dublin dhe prej andej hyri në Irlandën e Veriut, kërkoi azil dhe mori leje qëndrimi në Mbretërinë e Bashkuar deri në vitin 2028. Akuzohet për tentativë vrasjeje, mbajtje thike në vend publik dhe kanosje me vdekje, dhe del para gjykatës të mërkurën.

Por ajo që pasoi sulmin është histori më vete. Trazirat u përhapën në Njutnabin fqinj, ku protestues dogjën dy automjete, dhe në Kilkil, ndërsa protesta u regjistruan edhe nëpër Angli, Uells dhe Skoci. Kryeministrja e parë Michelle O'Neill ishte e drejtpërdrejtë: grupe të maskuara „i nxorën familjet nga shtëpitë e tyre duke i djegur" - skena të „vandalizmit të pastër".

Dhe këtu është thelbi i çështjes: një krim i një njeriu, ndërsa përgjigjja është djegia e shtëpive të njerëzve që me sulmin nuk kanë asnjë lidhje. Kush saktësisht mbrohet kur digjet shtëpia e tjetërkujt? Zemërimi pas një sulmi të tillë është i kuptueshëm - por turma me pishtarë nuk është drejtësi, por një krim i dytë - këtë herë ndaj njerëzve të pafajshëm. Këtë e di kushdo në Ballkan që ka parë si faju kolektiv ka djegur shtëpi. E pamë si përfundon.