Ana Brnabiq, kryetarja e Kuvendit të Serbisë dhe anëtare e SNS, kishte një fjali për studentët demonstrues në Beograd që janë të pakënaqur: „Nuk ju pëlqen Serbia? Shkoni në Kroaci, kanë dyer të hapura." Një deklaratë që diplomatikisht tingëllon e pafajshme, politikisht është një sulm i hapur.

Brnabiq në të njëjtën deklaratë grumbulloi një tërësi pretendimesh. Studentët gjoja marrin „udhëzime të drejtpërdrejta nga jashtë", veçanërisht nga Zagrebi. Kroacia gjoja ka „interes strategjik" që Vuçiqi të largohet sepse „Serbia ka tejkaluar Kroacinë në BPV dhe infrastrukturë". Dhe fjalia më provokuese: nëse demonstruesit vijnë në pushtet, „nuk do të ketë më zgjedhje".

Kjo është retorikë që përsëritet me vite. E para: konspiracionet mbikombëtare. Forcat e huaja organizojnë gjithçka. E dyta: krahasimi me fqinjët i tregon ata si të këqij, jo ne si të këqij. E treta: frikësimi - nëse ne nuk fitojmë, do të ndodhë apokalipsi. Kjo është formulë autokratike tekstshkolle e zbatuar në formë të shkurtër në një deklaratë mëngjesi.

Mediat kroate reaguan. U shfaqën kolona të tëra me titujt si „Kështu Brnabiqi i gënjen serbët për Kroacinë". Kjo është pjesë e një modeli më të gjatë - tensioni mes Beogradit dhe Zagrebit kurrë nuk është larg sipërfaqes. Kur politikanët në Serbi duan ta diskreditojnë opozitën, Kroacia është objektiv i përshtatshëm. Kur mediat kroate duan ta diskreditojnë Vuçiqin, SNS-ja është objektiv i përshtatshëm.

Për Maqedoninë, kjo është temë e mirënjohur. Sa herë politikanët kanë thënë „shkoni në fqinjësi" për ata që kritikojnë? Sa herë shtetet fqinje janë akuzuar për organizimin e protestave? Politika ballkanike nuk është inovative me këto mjete retorike - është ciklike. Dhe çdo cikël përsërit të njëjtat gabime, vetëm me sintaksë pak ndryshe.