Sırbistan Meclis Başkanı ve SNS üyesi Ana Brnabiç, Belgrad'da memnun olmayan öğrenci protestocular için tek bir cümle hazırlamıştı: „Sırbistan'ı sevmiyor musunuz? Hırvatistan'a gidin, kapıları açık." Diplomatik açıdan masum gibi görünen bir ifade, siyasi olarak açık bir saldırıdır.

Brnabiç aynı ifadede bir dizi iddiayı üst üste sıraladı. Öğrenciler güya „yurtdışından doğrudan talimatlar", özellikle Zagrep'ten talimatlar alıyor. Hırvatistan'ın güya Vuçiç'in gitmesinde „stratejik bir çıkarı" var çünkü „Sırbistan, GSYİH ve altyapı bakımından Hırvatistan'ı geçti." Ve en kışkırtıcı cümle: protestocular iktidara gelirse, „artık seçim olmayacak".

Bu yıllar boyu tekrarlanan bir söylem. Birincisi: uluslarüstü komplolar. Yabancı güçler her şeyi organize eder. İkincisi: komşularla karşılaştırma onları kötü olarak gösterir, bizi değil. Üçüncüsü: korkutma - biz kazanmazsak kıyamet kopacak. Bu, sabah bir açıklamada kısa biçime sıkıştırılmış ders kitabı niteliğinde otokrat formülüdür.

Hırvat medya tepki gösterdi. „Brnabiç Sırplara Hırvatistan hakkında işte böyle yalan söylüyor" gibi başlıklarla tüm köşe yazıları çıktı. Bu daha uzun bir kalıbın parçası - Belgrad ile Zagrep arasındaki gerginlik hiçbir zaman yüzeyden uzak değil. Sırbistan'daki siyasetçiler muhalefeti itibarsızlaştırmak istediğinde, Hırvatistan uygun bir hedef. Hırvat medyası Vuçiç'i itibarsızlaştırmak istediğinde, SNS uygun bir hedef.

Makedonya için bu tanıdık bir konu. Siyasetçiler eleştirenlere kaç kez „komşuluğa gidin" dedi? Komşu ülkeler protestoları organize etmekle kaç kez suçlandı? Balkan siyaseti bu retorik araçlarla yenilikçi değil - döngüsel. Ve her döngü, sadece biraz farklı sözdizimiyle aynı hataları tekrarlıyor.