Claridge's, hoteli londinez që e quajnë aneks i Pallatit të Buckinghamit: këtu Mbretëresha Nënë tha „po“, ndërsa në vitin 1945 lindi trashëgimtari i fronit jugosllav

Një diplomat telefonon një hotel në Londër dhe kërkon ta lidhin me mbretin. Telefonistja pyet: me cilin prej tyre? Anekdota tregohet për Claridge's në lagjen londineze Mayfair, hotelin që e quajnë „aneksi i Pallatit të Buckinghamit“. Nofka nuk është e tepruar.

Reputacioni nisi në shekullin e 19-të, kur monarkë të rrëzuar nga froni nga revolucionet evropiane gjenin strehë pikërisht këtu. Versioni i parë i hotelit u hap në vitin 1812, ndërsa historiani Martin Williams, me ndihmën e arkivistes Kate Hudson, e shkroi historinë e tij, duke kërkuar nëpër biblioteka, letra dhe libra. U befasua që para tij askush nuk e kishte bërë këtë.

Ballkani ka kapitullin e vet në këtë histori. Në vitin 1945, në një nga apartamentet e Claridge's lindi Aleksandar Karađorđević, djali i mbretit të fundit jugosllav Pjetri II. Sipas legjendës, qeveria britanike e shpalli apartamentin territor jugosllav për atë ditë, që trashëgimtari të lindte në tokën e vet. Mbretëria më pas u zhduk, ndërsa hoteli mbeti.

Në nëntor 1947, kur princesha Elizabeth u martua me togerin Philip Mountbatten në Abacinë e Westminsterit para rreth 2.000 të ftuarve, mes tyre një mori mbretërish, mbretëreshash, princash dhe princeshash, Claridge's ishte qendra e jetës shoqërore mbretërore atë javë. Më vonë, tashmë si mbretëreshë, Elizabeth II u takua këtu me dukeshën e Windsorit për herë të parë pas gati 30 vitesh - diskretisht, nga një derë anësore, ndërsa duka po shërohej nga një mjekim. Williams thotë se marrëdhënia me xhaxhain dhe nusen e xhaxhait nuk u bë kurrë veçanërisht e afërt, por gjesti tregoi se pajtim megjithatë kishte.

Mbretëresha Nënë ishte, sipas Williamsit, mikja më besnike e hotelit. Këtu, pas darkës dhe vallëzimit, në përpjekjen e tretë, e pranoi propozimin për martesë të dukës së Jorkut. Kur në vitin 1998, për drekën me rastin e ditëlindjes së saj të njëqindtë, kuzhinieri në rezidencën e saj Clarence House nuk arrinte ta përsëriste sallatën me gaforre dhe karavidhe, Claridge's ia dërgoi recetën.

Hoteli ka vend edhe në historinë e fustanit më të famshëm të nusërisë të shekullit të 20-të. Stilistët David dhe Elizabeth Emanuel e punuan fustanin e nusërisë së Lady Diana Spencerit menjëherë pranë hotelit. Pasi Diana u nis për muajin e mjaltit, mbretëresha mori pjesë në një festë në sallën e ballos, të organizuar nga kushërira e saj Lady Elizabeth Shakerley. Në listën e të ftuarve: pothuajse e gjithë familja mbretërore, „gjashtë mbretër, tetë mbretëresha“, princë dhe princesha pa numër, dhjetëra fisnikë, disa ambasadorë dhe një maharaxha.

Hollywoodi nuk mbeti pas. Takimi i Audrey Hepburnit me regjisorin William Wyler, vendimtar për „Pushime romake“, ndodhi në Claridge's. Afera e Marlene Dietrichit me Douglas Fairbanks Junior u vu re pikërisht gjatë qëndrimit të saj. „Sillej mjaft keq“, thotë Hudson - dhe shton se pikërisht këtë e do tek ajo.

Kate Moss një pjesë të festimit të ditëlindjes së saj të 30-të në vitin 2004 e mbajti këtu, me temë nga romani „Të bukurit dhe të mallkuarit“ i Scott Fitzgeraldit, në ambientin art deko të hotelit, me kokteje dhe shampanjë Cristal. U ndërrua me një fustan që, gjoja, Britt Ekland e kishte veshur në premierën e „Njeriu me pistoletën e artë“ në vitin 1974. Pas festës te artistja Sam Taylor-Wood, u kthye në hotel me Naomi Campbellin, Tracey Eminin, Grace Jonesin dhe Gwyneth Paltrow-n dhe, sipas thashethemeve, këndonte „Summertime“ të Gershwinit ndërsa Jools Holland i binte pianos. Punonjësit që ishin atje ende punojnë në hotel - dhe heshtin.

Pamja më e fortë, megjithatë, është nga viti 1940. Dramaturgia amerikane Clare Boothe Luce po drekonte në restorant ditën kur përfundoi evakuimi nga Dunkerku. Williams përshkruan oficerë që mbërrinin drejt nga plazhet, të mbuluar me kripë, rërë dhe djersë, ndërsa pranë tyre drekonin zonja elegante. Lufta dhe salloni në një sallë, në disa metra largësi.

Një hotel që priste monarkë të rrëzuar dhe ku lindnin trashëgimtarë në mërgim e tregon të vërtetën e thjeshtë për pushtetin: titulli mund të humbet, ndërsa adresa mbetet.