Venezuela përjetoi një nga netët më të forta sizmike të shekullit të fundit. Të martën në mbrëmje, rreth orës 18:04 sipas kohës lokale, vendin e tronditën dy tërmete shkatërruese njëri pas tjetrit - i pari me fuqi 7,2 ballë, dhe vetëm 39 sekonda më vonë i dyti me 7,5 ballë. Epiqendrat ishin në zonën Jarakuj, në perëndim të Karakasit, në thellësi të cekëta prej 22 dhe rreth 10 kilometrash, çka e bën goditjen edhe më të fortë në sipërfaqe.

Tërmetet goditën pikërisht në festën shtetërore, kur Venezuela shënon betejën e Karabobos të vitit 1821. Në Karakas dhe rrethina u shembën ndërtesa, sidomos në lagjen Çakao, ku të paktën dy ndërtime u rrënuan tërësisht, ndërsa shpëtimtarët nxorën 18 persona. Në terren janë vendosur mbi 500 shpëtimtarë, furnizimi me karburant drejt kryeqytetit ishte ndërprerë, dhe janë raportuar edhe ndërprerje të internetit.

Numri i saktë i viktimave ende nuk është konfirmuar. Instituti Gjeologjik Amerikan lëshoi një paralajmërim serioz përmes modelit të vet vlerësues - ekziston rrezik real që numri i të vdekurve të jetë shumë i lartë, çka do të thotë se operacioni i shpëtimit në orët në vijim është me rëndësi jetike. Vlerësime të tilla nuk janë shifra përfundimtare, por thirrje për të mobilizuar gjithçka që ka para se të jetë vonë.

Presidentja e përkohshme Delsi Rodrigez shpalli gjendjen e jashtëzakonshme për të mobilizuar të gjitha burimet dhe njerëzit, ndërsa SHBA njoftoi se është e gatshme të ndihmojë menjëherë. Në momente të tilla ndarjet politike zakonisht kalojnë në plan të dytë - kur shtëpitë po shemben, nuk pyetet kush është në pushtet, por sa shpejt do të vijë ndihma.

Ballkani e njeh gjuhën e tërmeteve më mirë se shumëkush. Shkupi më 1963, Zagrebi dhe Petrinja së fundi - rajoni e mban mend sa shpejt një qytet mund të kthehet në rrënoja dhe sa ngadalë ngrihet më pas. Prandaj lajmi nga Karakasi nuk është i largët: është një kujtesë se para fuqisë së tokës të gjithë jemi të barabartë, dhe se e vetmja gjë që vlen në orët e para është solidariteti, jo llogaria.