Shpëtimtari i djeshëm u bë barra e sotme. Kryeministri britanik Keir Starmer dha dorëheqje, vetëm pak më shumë se një vit pasi mori çelësat e Downing Street me premtimin se do ta qetësonte vendin pas vitesh kaosi. Kaosi, me sa duket, nuk shkoi askund - thjesht ndërroi adresë.

Dorëheqja vjen pas një vargu humbjesh katastrofike zgjedhore për Laburistët në zgjedhjet lokale dhe ato të pjesshme gjatë 2025 dhe 2026, në të cilat Reform UK fitoi terren të konsiderueshëm. Dhjetëra deputetë kërkuan publikisht që Starmer të largohej ose të paktën të njoftonte një afat për largimin. Kur partia jote fillon me zë të lartë t'i numërojë ditët, fundi zakonisht është çështje kohe.

„Hapëm një faqe të re në historinë e vendit tonë pas vitesh zhgënjimi“, tha Starmer në largim, duke shtuar se do të bëjë gjithçka për një „transferim të rregullt të pushtetit“. Nominimet për një lider të ri hapen më 9 korrik, dhe procesi duhet të përfundojë para pushimit veror të parlamentit. Deri atëherë, Starmer mbetet kryeministër në funksion teknik.

Favorit për pasardhës është Andy Burnham, që fitoi së fundi zgjedhje të pjesshme, ndërsa Wes Streeting dhe Angela Rayner paralajmërojnë se ndoshta do të hyjnë në garë. Por ndryshimi i fytyrës rrallë është ndryshim i problemit. Britania kaloi nëpër një vorbull konservatore kryeministrash, dhe tani edhe shpëtimtari laburist ra për një vit e ca.

Për një shikues ballkanik, mësuar me qeveri që bien më shpejt sesa formohen, ky është një film i njohur me titra britanike. Kur as demokracia më e qëndrueshme e Evropës nuk mund të mbajë një kryeministër më gjatë se një sezon të vetëm, pyetja nuk është kush ka faj - por nëse dikush sot mund të qeverisë fare, në një kohë kur durimi i votuesve është më i shkurtër se mandati.