Në një seancë të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, përfaqësuesi i përhershëm i Ukrainës Andrij Mellnik iu drejtua drejtpërdrejt përfaqësuesit rus me një mesazh që jehoi nëpër sallë: „Kurrë nuk do të mund t'i mbani tokat e pushtuara. Kurrë. Prandaj dilni nga Ukraina para se të jetë vonë.“

Mellnik shtoi se Ukraina është e gatshme për bisedime të drejtpërdrejta me Rusinë për një „paqe të drejtë dhe të qëndrueshme“ në përputhje me Kartën e OKB-së, por se durimi ukrainas „nuk është i pakufizuar“. Kujtoi se gjatë 15 muajve Kievi kishte kërkuar vazhdimisht nga Këshilli një rezolutë për ndërprerjen e zjarrit - dhe se ato thirrje u injoruan.

Fjalët tingëllojnë të fuqishme, por pyetja që rri pezull mbi çdo skenë të tillë është aq e vjetër sa vetë organizata: çfarë mund të bëjë në të vërtetë Këshilli i Sigurimit kur një nga pesë vendet me të drejtë vetoje është pikërisht palë në konflikt? Fjalimet jehojnë, kamerat regjistrojnë, ndërsa rezolutat mbeten në letër.

Mellnik paralajmëroi se Ukraina mund ta rishqyrtojë ofertën e saj për ndërprerje zjarri sipas vijave aktuale të frontit - një ofertë që, siç tha, „është tashmë një kompromis i madh“. Ballkani i njeh fjalime të tilla në OKB nga e kaluara e vet. Fjalët e fuqishme para botës rrallë e ndryshojnë atë që ndodh në terren; atë e ndryshojnë vetëm ata që kanë pushtet - dhe ata zakonisht heshtin.