Венецуела доживеа една од најсилните сеизмички ноќи во последниов век. Во вторникот навечер, околу 18:04 часот по локално време, земјата ја затресоа два разорни земјотреси еден по друг – првиот со јачина од 7,2 степени, а само 39 секунди подоцна вториот со 7,5 степени. Епицентрите беа во областа Јаракуј, западно од Каракас, на плитки длабочини од 22 и околу 10 километри, што го прави ударот уште посилен на површината.

Земјотресите удрија токму на државниот празник, кога Венецуела ја одбележува битката кај Карабобо од 1821-та. Во Каракас и околината се срушија згради, особено во кварталот Чакао, каде најмалку две градби се целосно урнати, а спасители извлекоа 18 луѓе. На терен се распоредени над 500 спасувачи, снабдувањето со гориво кон главниот град беше прекинато, а пријавени се и прекини на интернетот.

Точниот број на жртви сѐ уште не е потврден. Американскиот геолошки завод издаде сериозно предупредување преку својот модел за проценка – постои реален ризик бројот на загинати да биде многу висок, што значи дека операцијата за спасување во наредните часови е од животна важност. Ваквите проценки не се конечни бројки, туку повик да се мобилизира сѐ што има пред да биде доцна.

Привремената претседателка Делси Родригез прогласи вонредна состојба за да се мобилизираат сите ресурси и луѓе, додека САД соопштија дека се подготвени веднаш да помогнат. Во вакви моменти политичките поделби обично паѓаат во втор план – кога куќите се рушат, не се прашува кој е на власт, туку колку брзо ќе стигне помошта.

Балканот го знае јазикот на земјотресите подобро од многумина. Скопје 1963-та, Загреб и Петриња неодамна – регионот помни колку брзо еден град може да се претвори во рушевини и колку бавно потоа се крева. Затоа веста од Каракас не е далечна: тоа е потсетник дека пред силата на земјата сите сме еднакви, и дека единственото нешто што вреди во првите часови е солидарноста, не сметката.