Kur euroambasadori thotë se është „i tronditur", kjo zakonisht nuk është gjuhë diplomatike - dhe pikërisht këtë e tha Mihalis Rokas pas vizitës në deponinë e Strugës. „Jam i tronditur nga përmasat e problemit", deklaroi ai. „E dija se deponia nuk është në përputhje me standardet, por ta shoh kaq afër qytetit, disa qindra metra nga shtëpitë, shumë afër lumit dhe furnizimit me ujë, e edhe liqenit - kjo është vërtet shkurajuese." Shifrat e shpjegojnë shqetësimin. Deponia është vetëm 500 metra nga shtëpitë më të afërta, rrezikshëm afër Drinit të Zi dhe rreth dy kilometra nga Liqeni i Ohrit. Sipas aktivistëve mjedisorë, grumbulli i mbeturinave në vitin 2021 arriti rreth 22 metra, kurse sot qëndron rreth 30 metra i lartë. E gjithë kjo në një rajon që është nën mbrojtjen e UNESCO-s. Këtu është ajo histori e përjetshme ballkanike për të cilën të gjithë flasin, e pak kush e zgjidh. BE-ja mbështet një zgjidhje afatgjate rajonale për trajtimin e mbeturinave në Novaci, por ajo vonohet - kurse derisa pritet, deponia rritet çdo ditë. Kryetari Mendi Qura konfirmoi se gjendja mbetet e pandryshuar dhe se gjatë verës nuk do të lejojnë djegien e mbeturinave për të parandaluar zjarret. Kjo është më e shumta që ofrohet për momentin: premtimi se nuk do të digjet. Pyetja që imponohet është e thjeshtë dhe e pakëndshme. Pse u desh që një ambasador i huaj të vinte në vendngjarje dhe të thoshte „jam i tronditur" që të flitej për diçka që popullsia vendase e jeton me vite? Banorët e Strugës nuk zbuluan asgjë të re - ata e thithin problemin çdo ditë. Qysh në gusht të vitit 2025 u parashtrua edhe një ankesë në Gjykatën Evropiane për të Drejtat e Njeriut për shkelje të së drejtës së privatësisë dhe qasjes në drejtësi. Deponia pranë Liqenit të Ohrit nuk është vetëm problem mjedisor - është një test se sa seriozisht e marrim natyrën tonë. Kur diçka kaq e bukur dhe kaq e çmuar në botë sa Rajoni i Ohrit lihet të kalbet disa qindra metra nga uji i pijshëm, pyetja nuk është më teknike. Pyetja është - çfarë po presim në fakt?