Kanalet ukrainase të monitorimit publikuan paralajmërim se Irani në ditët në vijim mund të lëshojë tri raketa balistike drejt Ukrainës, dhe u porositën qytetarëve të jenë të gatshëm për sulm më 28 ose 29 korrik. Titujt nisën menjëherë. Ajo që nuk nisi me të njëjtën shpejtësi është konfirmimi.

Sepse në të njëjtin lajm, disa rreshta më poshtë, thuhet se nuk ka konfirmim zyrtar që Teherani fare ka vendosur të sulmojë. Autoritetet ukrainase dhe forcat e armatosura nuk kanë publikuar të dhëna për përgatitje lëshimi. Nuk dihet tipi i raketave. Nuk dihet nga do të lëshoheshin. Nuk dihet as nëse bëhet fjalë për sulm të drejtpërdrejtë iranian apo për armë ruse të transferuara më parë.

Pra: nuk dihet kush, nuk dihet me çfarë, nuk dihet nga ku - por data është e saktë në ditë. Kjo nuk është e dhënë zbulimi, kjo është orar.

Paralajmërimi vjen pas kërcënimeve nga kanale proiraniane, pasi presidenti ukrainas Volodimir Zelenski pretendoi se forcat ukrainase kishin goditur anije ushtarake dhe transporti ruse në Detin Kaspik, të cilat përdoreshin për bartjen e pajisjeve ushtarake mes Rusisë dhe Iranit. Kanali proiranian „Middle East Spectator” pastaj publikoi hartën e rrezes së raketave balistike iraniane „Horamshahr-4”, duke pretenduar se gjithë territori i Ukrainës hyn në rrezen e tyre prej rreth 2.000 kilometrash.

Hartë, kanal, pretendim. Tri gjëra që në vitin 2026 e bëjnë gjithë rrugën nga Telegrami deri te titulli botëror për më pak se gjysmë dite, pa asnjë nënshkrim poshtë tyre. Ky është informacioni i sotëm i luftës - nuk kontrollohet, shpërndahet.

Një pjesë e paralajmërimit gjithsesi është praktike dhe nuk kërkon asnjë besim te burimi. Kanalet e monitorimit përmendin nivel të mesëm rreziku nga goditje balistike gjatë natës dhe apelojnë që alarmet ajrore të mos injorohen, sepse për shkak të shpejtësisë së madhe të raketave balistike koha mes zbulimit të tyre dhe goditjes së mundshme mund të jetë shumë e shkurtër. Me këtë nuk mund të diskutohet - njeriu që dëgjon sirenën nuk ka luksin të presë konfirmim nga dy anë.

Por distanca mes „shko në strehim kur bie sirena” dhe „Irani sulmoi Ukrainën” është e madhe, ndërsa në tituj ajo distancë u zhduk. Pyetja që mbetet nuk është nëse Teherani do të lëshojë diçka, por përse jemi të gatshëm ta pranojmë atë si lajm para se dikush fare ta nënshkruajë. Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh - paniku gjithmonë arrin më shpejt se fakti, dhe kurrë nuk kërkon falje kur shpërndahet.