Украински мониторинг-канали објавија предупредување дека Иран во наредните денови би можел да истрела три балистички проектили кон Украина, и им порачаа на граѓаните да бидат подготвени за напад на 28 или 29 јули. Насловите тргнаа веднаш. Она што не тргна со истата брзина е потврдата.

Бидејќи во истата вест, неколку реда подолу, стои дека нема официјална потврда оти Техеран воопшто одлучил да нападне. Украинските власти и вооружените сили не објавиле податоци за подготовки за истрелување. Не се знае типот на проектилите. Не се знае од каде би биле лансирани. Не се знае ни дали станува збор за директен ирански напад или за руско оружје пренесено претходно.

Значи: не се знае кој, не се знае со што, не се знае од каде – но датумот е точен на ден. Тоа не е разузнавачки податок, тоа е распоред.

Предупредувањето доаѓа по закани од проирански канали, откако украинскиот претседател Володимир Зеленски тврдеше дека украинските сили погодиле руски воени и товарни бродови во Каспиското Море, кои се користеле за пренос на воена опрема меѓу Русија и Иран. Проиранскиот канал „Middle East Spectator” потоа објави мапа на дострелот на иранските балистички проектили „Хорамшахр-4″, тврдејќи дека целата територија на Украина влегува во нивниот радиус од околу 2.000 километри.

Мапа, канал, тврдење. Три работи што во 2026 година го поминуваат целиот пат од Телеграм до светски наслов за помалку од половина ден, без ниту еден потпис под нив. Тоа е денешната воена информација – не се проверува, се споделува.

Дел од предупредувањето сепак е практично и не бара никаква вера во изворот. Мониторинг-каналите наведуваат средно ниво на опасност од балистички удар преку ноќ и апелираат воздушните тревоги да не се игнорираат, бидејќи поради големата брзина на балистичките проектили времето меѓу нивното откривање и можниот удар може да биде многу кратко. Со тоа не може да се расправа – човек што слуша сирена нема луксуз да чека потврда од две страни.

Но растојанието меѓу „оди во засолниште кога свири сирена” и „Иран нападна Украина” е огромно, а во насловите тоа растојание исчезна. Прашањето што останува не е дали Техеран ќе истрела нешто, туку зошто сме подготвени тоа да го прифатиме како вест пред некој воопшто да го потпише. Балканот ја знае оваа сцена напамет – паниката секогаш пристигнува побрзо од фактот, и никогаш не се извинува кога ќе се разотиде.