Së paku tre të vdekur dhe 23 të plagosur në sulmet izraelite mbi Libanin jugor dhe lindor gjatë natës. Kjo është shifra që e njoftoi Ministria libaneze e Shëndetësisë. Ajo që nuk është njoftuar - dhe tashmë qarkullon nëpër media - është se mes objektivave gjoja kanë qenë edhe oficerë të lartë iranianë në tunelet nën një kreshtë emrin e së cilës jashtë rajonit nuk e njeh askush: Ali al Tahir.

Sulmet u kryen në pesë lokacione: në rajonet Tir dhe Nabatije në jug dhe në Beka në lindje. Sa nga viktimat janë luftëtarë e sa civilë - kjo nuk është precizuar. Ajo „nuk është precizuar“ është fjalia që përsëritet pas çdo sulmi të tillë, në çdo luftë, në çdo kontinent. Dhe gjithmonë do të thotë e njëjta gjë: dikush i di shifrat, por më vonë.

Kreshtë 600-metërshe që vlen më shumë se një qytet

Sulmet, sipas burimeve, janë hakmarrje për sulmin e Hezbollahut me dron mbi trupat izraelite që veprojnë në zonën e sigurisë të Libanit jugor, pikërisht në zonën e asaj kreshte. Gjashtëqind metra mbi nivelin e detit, menjëherë mbi lumin Litani. Nuk është shifër mbresëlënëse derisa të kuptosh çfarë shihet prej andej.

Dhe prej andej shihet i gjithë Libani juglindor - si dhe veriu i Izraelit, i ashtuquajturi Gishti i Galilesë. Kush e mban kreshtën, ai shikon në të dyja oborret. Prandaj vdiset për të, e jo sepse në majë ka diçka.

Nën vetë kreshtën, thuhet, ndodhej një fortesë e fuqishme e Hezbollahut, para së gjithash në tunele nëntokësore - kompleks masiv i ndërtuar me dekada, që shërbente si qendër kryesore komanduese e divizionit rajonal „Badr“. Me dekada. Kjo do të thotë se gërmohej ndërsa bota shikonte nga ana tjetër, dhe se tani shkatërrohet ndërsa bota shikon këtu.

Informacioni i paverifikuar që e publikoi e para një agjenci ndërkombëtare pretendon se brenda, përveç luftëtarëve të Hezbollahut, kishte mbi dhjetë pjesëtarë të Gardës Revolucionare Iraniane dhe së paku dy oficerë të lartë iranianë. Nëse kjo konfirmohet, atëherë sulmet e mbrëmshme nuk ishin vetëm kundër një organizate libaneze - por drejtpërdrejt kundër një komande iraniane në tokë libaneze. Dallimi është i madh, ndërsa ende varet nga fjala „gjoja“.

Në Ballkan e dimë se çfarë do të thotë një lartësi mbi fshat. E dimë edhe çfarë do të thotë kur dikush të shpjegon se atje lart nuk ka njeri. Pyetja është kur dikush do t'i publikojë emrat dhe shifrat në vend që t'i lërë të „rrjedhin“ - dhe a planifikon fare dikush ta bëjë këtë.