Kryetari i Komunës së Karposhit, Sotir Lukrovski, prej gati një muaji mungon në publik. Shpjegimi zyrtar është pushim mjekësor për arsye shëndetësore, ndërsa funksionin e ushtron zëvendësi i tij Nedellço Krstevski. Kryeministri Hristijan Mickoski e konfirmoi pushimin mjekësor - por kur u pyet ku është Lukrovski, në vend të përgjigjes, buzëqeshi.

Dhe pikërisht ajo buzëqeshje është thelbi i problemit. Sëmundja nuk është turp - secili mund të sëmuret. Por heshtja është tjetër punë. Një muaj pa asnjë njoftim, pa konferencë për shtyp, pa asnjë fjalë për gjendjen ose për kohën kur pritet kthimi, lë hapësirë për çdo lloj spekulimi: dorëheqje, mosmarrëveshje brenda partisë, ose diçka të tretë.

Opozitarja SDSM kërkon zgjedhje të parakohshme lokale në Karposh, duke pretenduar se komuna nuk mund të mbetet në një gjendje të tillë të pasigurt për kohë të pacaktuar. Në një moment edhe vetë Mickoski e quajti zëvendësin Krstevski „kryetar komune" - lapsus apo konfirmim, vështirë të thuhet.

Poenta që e ngrenë qytetarët e Karposhit është e thjeshtë: komuna nuk është firmë private, por institucion publik i financuar nga paratë e tyre. Ata kanë të drejtë të dinë kush e drejton dhe deri kur. Përgjigjja për atë pyetje nuk është punë private e asnjë funksionari - ajo është minimumi i llogaridhënies që çdo pushtet ua ka borxh atyre që e paguajnë. Heshtja dhe buzëqeshja nuk janë përgjigje; ato janë ikje nga përgjigjja.