Ajoblanco është një nga ato gjërat andaluziane që njerëzit tanë do t'i kuptonin menjëherë - një supë e ftohtë bajamesh, buka e djeshme dhe pak uthull, ushqim i lindur nga mungesa e jo nga bollëku. Këtë verë një kuzhinier i shton një përbërës që tani është në kulmin e sezonit: kajsinë. Dhe befas supa e vjetër e të varfërve duket sikur ka dalë nga restoranti.

Baza është e thjeshtë dhe pikërisht prandaj është e pamëshirshme ndaj gabimeve. Për katër porcione duhen 180 gramë bajame të papërpunuara e të qëruara Marcona, 80 gramë mesi i bukës së bardhë të djeshme, një thelb i vogël hudhre pa filiz, 600 mililitra ujë akull-ftohtë, 70 mililitra vaj ulliri i butë, 20 mililitra uthull molle, kripë dhe piper i zi i bluar freskët.

Procedura kërkon durim, jo mjeshtëri. Buka njomet në ujë dhjetë minuta, kullohet, pastaj bluhet bashkë me bajamet, hudhrën dhe një pjesë të ujit të ftohtë rreth tri minuta. Më pas shtohet ngadalë pjesa tjetër e ujit, ndërsa vaji derdhet në një fill të hollë - këtu qëndron gjithë sekreti, përndryshe supa nuk lidhet siç duhet. Në fund uthulla, kripa, dhe bluhet derisa të bëhet krejt e lëmuar. Kush do teksturë të mëndafshtë - e kullon përmes një sitë të imët.

Këtu vjen këshilla më e rëndësishme: ajoblanco bëhet një ditë më parë. Një natë në frigorifer i jep kremozitet, ekuilibër dhe thellësi shijeje që supa e sapobërë thjesht nuk e ka. Ndonjëherë gjella më e mirë është ajo që di të presë.

Për kremin e kajsisë - pesë kajsi të pjekura në gjysma, pa bërthamë, piqen në 190 gradë pesëmbëdhjetë minuta derisa të zbuten, pastaj bluhen me pak vaj, disa pika limoni dhe një majë kripe. Dhe në fund, dymbëdhjetë karkaleca të mëdha, të qëruar me bishtin e ruajtur, skuqen në një tigan të nxehtë rreth tridhjetë sekonda nga çdo anë.

Shërbehet i ftohtë: ajoblanco në fund, mbi të karkalecat, pika kremi kajsie, copëza kajsie e freskët, një gjethe borzilok dhe pak piper rozë. Një gjellë që duket e shtrenjtë, por është bërë nga bajame, bukë e vjetër dhe pak durim. Ballkani e di përmendsh këtë matematikë.