Sofja i refuzoi ndryshimet kushtetuese me efekt të shtyrë, ndërsa Mickoski gëzohet që „dialogu filloi“

„Në bisedë, në dialog, kjo është bukuria e demokracisë.“ Me këtë fjali kryeministri Hristijan Mickoski iu përgjigj pyetjes se ku e sheh daljen nga bllokada me Bullgarinë. Vetëm se, ndërsa Shkupi gëzohet për dialogun, Sofja tashmë tha publikisht për çfarë nuk do të bisedohet.

Takimi i ministrave të Punëve të Jashtme, Timço Mucunski dhe Velislava Petrova-Çamova, u mbajt në Sofje me iniciativë maqedonase, sipas idesë së presidentes së Komisionit Evropian, Ursula fon der Lajen. Mucunski e përshkroi si konstruktiv dhe në frymë pozitive, por pranoi se nuk është zgjidhur asnjë nga çështjet thelbësore dhe se qëndrimet mbeten dukshëm larg njëri-tjetrit.

Një ditë më vonë, para deputetëve bullgarë, Petrova-Çamova e mbylli hapësirën për interpretime. Bullgaria, tha ajo, nuk merr pjesë në konsultime për rinegocimin e detyrimeve që Maqedonia ka marrë përsipër, ndërsa ndryshimet kushtetuese me efekt të shtyrë nuk janë të pranueshme. Futja e bullgarëve në Kushtetutë është, sipas Sofjes, hapi i parë i domosdoshëm. Ajo kërkoi edhe një afat kohor për përmbushjen e detyrimeve, për çka, sipas fjalëve të saj, mori përgjigje se fillimisht duhet të ndërtohet besimi mes dy vendeve.

Qeveria në Shkup kërkon garanci se përmbushja e një kushti nuk do të hapë një raund të ri kërkesash dypalëshe për historinë, identitetin apo gjuhën. Prandaj Mickoski e përshëndeti propozimin e Komisionit Evropian nga dokumenti „Përgatitje për një Union më të gjerë“, i cili shqyrton mundësinë që hapat e ndërmjetëm në negociata, si hapja e grupkapitujve, të vendosen me shumicë të kualifikuar, ndërsa unanimiteti të mbetet vetëm për pranimin përfundimtar. Qeveria në këtë sheh ngjashmëri me propozimin e vet për efekt të shtyrë. Sofja është e rezervuar edhe ndaj shumicës së kualifikuar.

Pra, të dyja idetë me të cilat Shkupi hyri në bisedë, Sofja ose i refuzoi ose i priti me rezerva. Në pyetjen nëse do të ketë takim të ri deri në samitin e dhjetorit të BE-së, Mickoski u përgjigj: „Le ta lëmë procesin të ecë në rrugën e vet natyrore. Për gjithçka që publiku duhet të dijë, do ta dijë me kohë.“

Dialogu është më i mirë se heshtja, këtë askush nuk e kundërshton. Por kur njëra palë kushtet e veta i përsërit nga foltorja e parlamentit të vet, një ditë pas takimit, dialogu më shumë ngjan me pritje. Nëse „rruga natyrore“ e procesit matet me samite, publiku ka të drejtë të pyesë: çfarë saktësisht do të dimë në dhjetor që nuk e dimë sot?