Londra kapi një tanker, Moska u përgjigj me fjalë - kurse në gjithë shfaqjen, askush nuk flet për atë që po ndodh vërtet në shtëpi. Kryeministri britanik Keir Starmer njoftoi se kishte urdhëruar forcat e armatosura të kapnin një tanker nafte nga e ashtuquajtura „flotë në hije" ruse ndërsa kalonte nëpër Lamansh. Operacioni, pohon ai, ishte i suksesshëm dhe përbënte „edhe një goditje ndaj Rusisë".

Përgjigjja nga Moska nuk vonoi, dhe ishte e ashpër. Kiril Dmitriev, përfaqësuesi special i presidentit rus për investime, e sulmoi Starmerin në rrjetin X me fjalë që godasin pikërisht atje ku dhemb: se në vend që të „kapë problemet e veta", kryeministri e ktheu publikun britanik drejt një armiku të jashtëm për t'ia hequr vëmendjen nga kriza e brendshme. Diplomatike - jo. E saktë - ndoshta më shumë seç do të donte ta pranonte Londra.

„Flota në hije" është një rrjet anijesh për të cilat Perëndimi pohon se e ndihmojnë Rusinë të anashkalojë sanksionet dhe të vazhdojë të eksportojë naftë. Për Londrën, operacioni në Lamansh është pjesë e një strategjie më të gjerë presioni mbi logjistikën energjetike ruse. Për Moskën, është një provokim politik dhe një përpjekje e qeverisë britanike për të mbuluar kaosin e brendshëm me një dozë të re konflikti me Rusinë.

Ballkani e njeh përmendsh këtë lojë. Kur pushteti digjet në shtëpi, gjithmonë gjendet një armik i jashtëm - real apo i sajuar - drejt të cilit kthehet zemërimi i popullit. Pyetja nuk është nëse Starmeri ka të drejtë për tankerin; pyetja është pse pikërisht tani, dhe kujt i intereson që debati të zhvendoset nga rrugët e Londrës në detin e hapur. Kur politika kërkon spektakël, anija është thjesht rekuizitë.