Në Negotinë dhe në Tikvesh rrushi po mbetet nëpër vreshta. Vraneci nuk blihet, ndërsa një pjesë e vreshtarëve tashmë kanë nisur t'i presin dhe t'i gërmojnë vreshtat e veta - hardhi në të cilat kanë investuar me vite.

Opozita kërkon nga Qeveria ndërhyrje urgjente dhe propozon tri masa konkrete: rritjen e çmimit të blerjes për pesë denarë për kilogram, heqjen e zbritjes tetëpërqindëshe që, sipas tyre, kërkohet për pagesë më të shpejtë, dhe blerje ndërhyrëse nga shteti të rrushit të zi që mbetet i pashitur.

Kur vreshtari e pret vreshtin e vet

Pamja e vreshtarit që gërmon hardhinë nuk është metaforë politike. Është vendim ekonomik. Vreshti kërkon tri deri katër vjet para se të japë prodhim të vërtetë; askush nuk e shkatërron nga inati. Shkatërrohet kur llogaria nuk mbyllet më - kur shpenzimi për mirëmbajtje kalon gjithçka që prodhimi mund të sjellë.

Dhe kjo nuk është problem i një vjeljeje. Një hardhi e nxjerrë nuk kthehet me një sezon më të mirë. Kur Tikveshi humbet një pjesë të vreshtave, ajo pjesë nuk ekziston dekadën e ardhshme - ndërsa Tikveshi është ai që e bën emrin „verë maqedonase“ të nënkuptojë diçka jashtë kufijve.

Heshtja e politikës lokale

Nga opozita shtrojnë edhe pyetjen se ku është deputeti i Negotinës në momentin kur vreshtarëve u duhet më së shumti, duke kujtuar se po ai, ndërsa partia ishte në opozitë, xhironte video dhe sulmonte ashpër politikat e atëhershme ndaj vreshtarisë.

Ky është model i vjetër ballkanik dhe nuk është i lidhur me një parti. Çështja e vreshtarisë është e zëshme kur je në opozitë dhe e heshtur kur vjen në pushtet. Çdo vjeshtë e njëjta histori përsëritet me role të këmbyera, ndërsa vreshtari qëndron në të njëjtin vend me të njëjtën vjelje.

Ajo që u mungon vreshtarëve nuk është dhembshuria. Është çmimi i blerjes që e mbulon punën dhe blerësi që do të shfaqet para se rrushi të prishet. Mosmarrëveshja për pesë denarë për kilogram në Qeveri dhe Kuvend zgjat me javë. Në vresht, ato javë janë dallimi mes vjeljes dhe eskavatorit.