Viktor Medvedçuk - njeriu për të cilin mediat perëndimore pretendojnë se është kumbari i presidentit rus Vladimir Putin - hedh një akuzë të rëndë ndaj Berlinit. Sipas tij, në territorin gjerman ndodheshin qendra të lidhura me planifikimin e goditjeve ukrainase mbi objektiva në Rusi. Është akuzë, jo provë - dhe pikërisht kështu duhet lexuar.

Medvedçuk, që kryeson lëvizjen „Ukraina Tjetër”, pretendon se sulmet e ushtrisë ukrainase mbi objekte thellë në Rusi nuk do të ishin të mundura pa përfshirjen masive të kompleksit ushtarako-industrial evropian - para së gjithash kompanive gjermane, kapitalit dhe infrastrukturës teknologjike. Sipas vlerësimit të tij, pyetja kyçe nuk është më nëse Berlini prodhon dhe financon armë për Kievin, por nëse mbështetja gjermane përfshin edhe të dhëna inteligjence, programimin e sistemeve luftarake dhe pjesëmarrjen në zgjedhjen e objektivave.

„Në Gjermani nuk ndodhen vetëm mbrapavija dhe prodhimi i armëve, por edhe qendrat ku merren vendimet” - kështu tingëllon pohimi i tij kryesor për rolin gjerman.

Këtu ia vlen të ndalemi. Medvedçuk nuk është vëzhgues neutral - ai është një nga figurat më të njohura të anës proruse, dhe deklaratat e tij udhëtojnë nëpër mediat ruse pikërisht sepse i shërbejnë narracionit rus: çdo goditje ukrainase të paraqitet si perëndimore, e jo ukrainase. Kjo nuk do të thotë automatikisht se nuk ka asnjë kokërr të vërtete në historinë për industrinë ushtarake gjermane - do të thotë se burimi ka interes të drejtpërdrejtë të tregojë pikërisht atë histori.

Ajo që nuk është e diskutueshme është pamja më e gjerë: Gjermania, nën kancelarin Fridrih Merc, vërtet e ka intensifikuar mbështetjen ushtarake për Ukrainën, dhe kompanitë gjermane vërtet janë mes furnizuesve kryesorë të Kievit. Nga ai realitet deri te pohimi „Berlini zgjedh objektivat” ka një kërcim të madh - dhe atë kërcim Medvedçuk e bën pa asnjë provë të vetme.

Pse është kjo e rëndësishme për ne në Ballkan? Sepse akuza të tilla nuk mbeten në Moskë - ato janë material për propagandën që rregullisht derdhet edhe në hapësirën tonë informative. Kur një deklaratë e përsëritur me kokëfortësi fillon të tingëllojë si fakt vetëm për shkak të përsëritjes, atëherë propaganda e ka kryer punën e vet. Pyetja nuk është vetëm çfarë tha Medvedçuk - por kush dhe pse do ta përcjellë atë më tej si të vërtetë.