Виктор Медведчук – човекот за кого западните медиуми тврдат дека е кум на рускиот претседател Владимир Путин – фрли тешко обвинение кон Берлин. Според него, на германска територија се наоѓале центри поврзани со планирањето на украинските удари по цели во Русија. Обвинение е, не доказ – и токму така треба да се чита.

Медведчук, кој претседава со движењето „Друга Украина”, тврди дека нападите на украинската армија врз објекти длабоко во Русија не би биле можни без масовно вклучување на европскиот воено-индустриски комплекс – пред сѐ германски компании, капитал и технолошка инфраструктура. Според неговата оцена, клучното прашање веќе не било дали Берлин произведува и финансира оружје за Киев, туку дали германската поддршка опфаќа и разузнавачки податоци, програмирање на борбени системи и учество во изборот на цели.

„Во Германија не се наоѓаат само заднината и производството на оружје, туку и центрите во кои се донесуваат одлуки” – вака гласи неговото главно тврдење за германската улога.

Овде вреди да се застане. Медведчук не е неутрален набљудувач – тој е една од најпрепознатливите фигури на прокремлинската страна, а неговите изјави патуваат по руските медиуми токму затоа што ја служат руската нарација: секој украински удар да се претстави како западен, а не украински. Тоа не значи автоматски дека нема ниту зрно вистина во приказната за германската воена индустрија – значи дека изворот има директен интерес токму ваквата приказна да ја раскаже.

Она што не е спорно е пошироката слика: Германија, под канцеларот Фридрих Мерц, навистина ја засили воената поддршка за Украина, а германски компании навистина се меѓу главните снабдувачи на Киев. Од таа реалност до тврдењето „Берлин избира цели” има голем скок – и тој скок Медведчук го прави без да покаже ниту еден доказ.

Зошто ова е важно за нас на Балканот? Затоа што ваквите обвинувања не остануваат во Москва – тие се материјал за пропагандата што редовно се прелева и во нашиот информативен простор. Кога една тврдоглаво повторувана изјава почне да звучи како факт само поради повторувањето, тогаш пропагандата ја завршила својата работа. Прашањето не е само што рекол Медведчук – туку кој и зошто ќе го пренесе понатаму како вистина.