Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe administrata e Trumpit shikojnë Makedoninë si miq të ngushtë, „jo vetëm në rajon por edhe në Evropë“, dhe mbështetja amerikane mbetet e pandryshuar. Kjo është porosia e kryeministrit Hristijan Mickoski nga Uashingtoni, ku është në një vizitë pune prej disa ditësh. Këtë fjali e çon në shtëpi çdo kryeministër që ka qenë në Uashington. Pyetja është çfarë çon përveç sajë.

Lista është e gjatë. Takim me Karolin Vik nga DFC, Korporata Amerikane Financiare për Zhvillim, që sipas kryeministrit administron një portofol prej rreth 200 miliardë dollarësh. Bisedime për financimin e Çebrenit dhe Galishtës. Bisedime për data-centra me Kris Pavlovskin, themeluesin e platformës „Rumble“, dhe me edhe pesë kompani. „Kjo është një proces i pakthyeshëm. Njerëzia do të lëvizë në atë drejtim“, thotë Mickoski.

Tani kontrolli, zë pas zëri. Çebreni dhe Galishta: është krijuar kanal për komunikim të mëtejshëm, vendim i publikuar për financim nuk ka. Data-centrat: bisedime. E vetmja me nënshkrim pas sajë është Krstov Dol, miniera e antimonit - DFC qysh në april konfirmoi deri në pesë milionë dollarë financim projektues për „Pela global“, dhe atë për përgatitje dhe vlerësim të projektit, jo për ndërtim. E përkthyer nga diplomatikja në gjuhë të thjeshtë: gjithçka tjetër është „në paralajmërim“.

Numrat që kryeministri sjell si argument janë të mëshiruara. Rritja e BPV-së prej 4,3 përqind në tremujorin e dytë është konfirmuar nga statistika zyrtare, me ndërtimtari në plus prej 21,9 përqind. Por pretendimi se inflacioni tek na është „dy deri dy e gjysmë përqind më i ulët“ nga ai evropian nuk e kalon kontrollin: në gusht kostot e jetës tek na ishin më të larta për 2,6 përqind, dhe në BE për 3,2. Diferencë prej 0,6 pikë përqindjeje, dhe atë me tregues që nuk janë të njëjtë sipas metodologjisë. Kur numri është i mirë, nuk ka nevojë të rrumbullakësohet lart.

Më konkretja nga Uashingtoni ka të bëjë me Bullgarinë. Nuk ka tërheqje nga marrëveshjet - pritjet e „disa elementeve radikale në strukturën tonë“, si i quajti kryeministri, „do të ishin ideale nëse do të ishim vetëm në këtë botë, por nuk jemi vetëm“. Në vend të kësaj: „Duhet të kemi edhe një në tavolinë. Le të jetë ai një përfaqësues ndoshta nga ana e Bashkimit Evropian.“ Marrëdhëniet me Sofjen i përshkroi si „rrugë me dy drejtime“ dhe përsëriti: „Kurrë nuk do të hyj në një proces pa një fund të parashikueshëm.“ Temën e kishte hapur tashmë me Antonio Koshtën dhe Kaja Kalasin. Përkthyer: ndryshimet kushtetuese ende qëndrojnë mbi tavolinë, vetëm se tani dëshirojmë që edhe Brukseli të ulet pranë sajë.

Në shtëpi, lideri i LSDM-së Venko Filipçe pretendon se administrata amerikane ka një pamje tjetër për politikat e Qeverisë dhe hap dy pyetje: kush gjithsej udhëton në delegacion dhe sa kushton. Pyetje që meriton përgjigje me numër, jo me mbiemër.

A na shikon Uashingtoni si miq të ngushtë - ndoshta po, kështu i shikon të gjithë që vijnë në takim. A do të vendosë para në Çebren - atë do t'e dimë kur të shohim një nënshkrim, jo një intervistë. Deri tani nënshkrimi është një, dhe vlen deri në pesë milionë dollarë.