Timço Muçunski, ministri i punëve të jashtme, në Bruksel para Këshillit për Punët e Jashtme të BE-së të kryesuar nga Kaja Kallas, përsëriti fjalët që Ballkani i ka dëgjuar pa fund: zgjerimi është „imperativ strategjik" dhe Ballkani Perëndimor duhet të pushojë së qeni „zona gri" e Evropës.

Mesazhi kryesor për shtetet anëtare thotë: „Duhet të shkëputemi nga bilateralizimi i kritereve të anëtarësimit." Përkthim për ata që nuk flasin diplomatikisht: më pak pyetje nga Bullgaria, Greqia dhe Kroacia. Më shumë kapituj teknikë. Më pak veto politike, më shumë reforma. Pyetja është nëse Brukseli vërtet ka vullnet për këtë, apo Muçunski po flet në një sallë që e ka vendosur tashmë përgjigjen.

Ministri rendit rezultatet: agjenda reformuese, „rezultate konkrete në muajt e fundit", dhe 100 për qind harmonizim me politikën e jashtme dhe të sigurisë të BE-së. Ky është recitali standard. Nga këndvështrimi i Shkupit, është i saktë. Nga këndvështrimi i Sofjes dhe Athinës - i përmbushur teknikisht, por i papërshtatshëm politikisht.

Rendi i ditës i Këshillit përfshinte tema në të cilat Maqedonia nuk ka zë: agresioni rus ndaj Ukrainës, siguria, pavarësia energjetike, dixhitalizimi. Muçunski e shfrytëzoi momentin për të thënë se Maqedonia „është gati të jetë partner i sigurt dhe i parashikueshëm". Të gatshëm jemi prej 20 vjetësh. Ndoshta është koha ta pyesim Brukselin pse partneriteti do të thotë pritje.

Për qytetarët ky nuk është mesazh i ri - është i njëjti mesazh në sezon të ri. Dhe prandaj është i lehtë për t'u lexuar dhe i vështirë për t'u komentuar. Fjalët janë të njëjta. Rezultatet i masim me vite, jo me komunikata. Pyetja është vetëm kur Kaja Kallas do të vendosë nëse „zona gri" është diagnozë apo thjesht kategori politike që i shkon BE-së.