Një minutë. Aq mjafton, pohojnë mjekët, për ta ndërprerë rrethin e stresit në të cilin trupi hyn pa të pyetur. Jo aplikacion, jo pajisje, jo abonim - vetëm frymëmarrje e ndërgjegjshme, diçka që e mban me vete gjithë jetën, e rrallë e përdor me qëllim.

Teknika është e thjeshtë deri në paturpësi. Merr frymë ngadalë nëpër hundë disa sekonda, e mban shkurt ajrin, e pastaj e nxjerr frymën në mënyrë të kontrolluar - nxjerrja e frymës të zgjasë më shumë se marrja. Shumëkujt i ndihmon të vërë pëllëmbën në bark, për t'u siguruar se ajri arrin në pjesën e poshtme të mushkërive, në vend që të marrë frymë cekët vetëm me kraharor.

Pse funksionon fare diçka kaq e thjeshtë? „Mjafton një minutë frymëmarrje e ndërgjegjshme“, thotë dr. Paçeko Galvan, specialist i pulmologjisë dhe i mjekësisë interne, „për ta ndërprerë ciklin automatik të aktivizimit.“ Kur e ngadalëson frymëmarrjen dhe e zgjat nxjerrjen e frymës, aktivizohet sistemi nervor parasimpatik - ai që i jep sinjal trupit se mund të pushojë e të rikuperohet.

Neuroshkenca në vitet e fundit e konfirmon atë që praktikat e vjetra e dinin prej kohësh: frymëmarrja e ndërgjegjshme ndikon në vëmendjen, kujtesën dhe rregullimin e emocioneve. E kundërta - frymëmarrja e shpejtë, e cekët me kraharor - i dërgon trurit sinjal rreziku, aktivizon hormonet e stresit dhe e shpejton pulsin. Me fjalë të tjera, mënyra si merr frymë nuk është pasojë e gjendjes sate; është edhe shkaku i saj.

Vlen një vërejtje e matur. Kjo nuk është ilaç dhe nuk e zëvendëson ndihmën psikologjike ose mjekësore kur ajo është vërtet e nevojshme - industria e „mirëqenies“ tepër shpesh shet teknika si zëvendësim për trajtimin e vërtetë. Por si diçka që është falas, gjithmonë afër dhe pa efekte anësore, një minutë frymëmarrje është ndoshta këshilla më e lirë që mund ta marrësh fare. Pyetja është vetëm nëse do ta kujtosh pikërisht kur të duhet më së shumti.