„Me optimizmin ose lind ose jo" - pikërisht ky bindje, thonë psikologët, është pengesa më e madhe që njerëzit të bëhen më të gëzuar. Sepse nuk është e saktë. Optimizmi nuk është ngjyrë sysh që e trashëgon, por aftësi që stërvitet - dhe shifrat e konfirmojnë.

Sipas psikologes Diana Himenez, vetëm 25 deri 30 për qind e prirjes sonë drejt optimizmit ose pesimizmit ka bazë gjenetike, e lidhur me rregullimin e serotoninës dhe dopaminës. 70 për qindshi tjetër vjen nga përvoja, arsimi, marrëdhëniet dhe zgjedhjet që bëjmë. Me fjalë të tjera, pjesa më e madhe është në duart tona - vetëm se shumica nuk e dinë se mund ta lëvizin.

Himenez ofron katër ushtrime konkrete. Së pari, një ditar mirënjohjeje - çdo mbrëmje shkruaj tri gjëra konkrete për të cilat je mirënjohës, me detaje, jo në përgjithësi. Së dyti, riformulim kognitiv - kur të kap një mendim i zi, pyet veten cila është gjëja më e keqe që mund të ndodhë, cila më e mira, dhe cila më e mundshmja. Së treti, rregulli i tri mundësive - për çdo situatë të mundimshme, përcakto nëse mund ta kontrollosh, ta ndryshosh, apo thjesht ta pranosh.

E katërta është ndoshta më pak e pritura: të bësh diçka të dobishme për një njeri tjetër. Kjo aktivizon çlirimin e oksitocinës dhe serotoninës - pra, ndihma ndaj të tjerëve fjalë për fjalë të bën më të lumtur. Mbi të gjitha këto shtohen edhe gjërat e zakonshme, të njohura: meditimi, gjumi cilësor, ushqimi i pasur me omega-3 dhe magnez, dhe aktiviteti fizik.

Por fjalia më e rëndësishme e Himenez është më pak glamuroze: „Qëndrueshmëria është më e rëndësishme se intensiteti." Hulumtimet tregojnë se një zakoni të ri i duhen mesatarisht rreth 66 ditë për t'u automatizuar. Pra, optimizmi nuk është një humor që të zë në një mëngjes të mirë - por diçka që ndërtohet ditë pas dite, si gjithçka tjetër që vlen.