Pacientet me kancer sërish mbetën pa terapi: Onkologjia kërkon falje dhe fajëson shpërndarjen

Në Klinikën Universitare për Radioterapi dhe Onkologji sërish mungon ilaçi Zoladex dhe një pjesë e pacientëve u larguan pa e marrë terapinë. Drejtori i Klinikës shpjegon se distributori e furnizon ilaçin në sasi të vogla dhe pret që ai të jetë i disponueshëm nga e hëna.

Paralelisht ndodhi edhe një shtyrje e dytë. Pacientet që duhej ta merrnin terapinë Phesgo, e cila përdoret te disa forma të kancerit të gjirit HER2-pozitiv, u kthyen për shkak të furnizimit të vonuar të ilaçit. Klinika doli me falje publike. „Duam të sqarojmë se shtyrja është rezultat i problemeve në shpërndarjen dhe furnizimin e ilaçit, të cilat janë jashtë kontrollit të drejtpërdrejtë të Klinikës“, thuhet në kumtesë.

Në kumtesën për Phesgo nuk thuhet sa paciente janë prekur, as kur do të mbërrijë ilaçi dhe kur do të vazhdojë terapia e rregullt. Kjo nuk është gjë e vogël. Te pacientët onkologjikë rregullsia nuk është çështje administrative, por pjesë e vetë mjekimit, gjë që e pranon edhe Klinika kur shkruan se është e vetëdijshme „sa e rëndësishme është terapia e kohshme dhe e vazhdueshme“.

„Jashtë kontrollit të drejtpërdrejtë“ është formulim që tingëllon i arsyeshëm derisa të pyesësh atëherë e kujt është kontrolli. Prokurimi dhe shpërndarja e ilaçeve nuk janë fatkeqësi natyrore. Dikush i ka nënshkruar kontratat, dikush i ndjek furnizimet dhe dikush duhet ta dijë se ilaçi nuk do të mbërrijë para se pacientja të vijë për terapi.

Mungesa vjen në një moment kur Ministria e Shëndetësisë njofton se kujdesi onkologjik për herë të parë është vënë në tryezë në nivelin më të lartë, në një takim në Qeveri të mbajtur me iniciativë të shoqatës „Hema-Onko“. Ministri thotë se ka përmirësim në sigurimin e terapisë, por pranon dobësi në segmente të tjera, si radioterapia, prania e së cilës, sipas tij, është rreth tri herë më e ulët se mesatarja evropiane.

Decentralizimin e terapisë onkologjike e paralajmërojnë disa ministra prej vitesh, ndërsa datë të saktë ende nuk ka. Deri atëherë, shpjegimi që marrin pacientet mbetet një: problemi është te shpërndarja. Sa herë duhet të përsëritet ky shpjegim që dikush më në fund të përgjigjet për të?