Rasti Mihailova shkon në NATO: Mickoski fajëson Sofjen, ndërsa MPB ende nuk ka shpjeguar si e kaloi ajo kufirin

Kryeministri Hristijan Mickoski thotë se pretendimet se arratisja e Iva Mihailovës ishte marrë vesh me pushtetin „ranë në ujë“. Përgjigjja që ofron nuk është provë para opinionit vendas, por paraqitje para aleatëve: sapo të përfundojë hetimi për mënyrën se si ajo e la vendin, një pjesë e provave do t'i shohin së pari partnerët në NATO, ndërsa rasti do të hapet edhe para Bashkimit Evropian.

Toni ndaj Sofjes është pa filtër diplomatik. „Kjo përpjekje e dështuar shkaktoi dëm të madh, dëm diplomatik për qeverinë në Sofjen zyrtare, por ky është problemi i tyre, ndërsa problemi ynë është që të arratisurin dhe të arratisurën nga drejtësia t'i nxjerrim para fytyrës së drejtësisë“, deklaroi Mickoski. Më parë, në një intervistë televizive, ai tha se „partneri ynë në NATO sot është strehë e kriminelëve të dënuar“.

Mihailova, e cila ka shtetësi maqedonase dhe bullgare, është e akuzuar në një procedurë para gjykatës në Koçan për një aksident trafiku në rrugën ekspres Koçan - Shtip, në të cilin vdiq 33-vjeçari Besim Durmishi. Fajin e saj ende duhet ta vërtetojë gjykata. Babai i saj tashmë është i dënuar dhe, sipas Qeverisë, ndodhet në Bullgari. Pasi ajo u largua, gjykata në Koçan i caktoi paraburgim 30-ditor, ndërsa Shkupi përmes Interpolit kërkoi gjetjen, arrestimin dhe ekstradimin e saj.

Sofja u përgjigj me një nen të ligjit: shtetasi bullgar nuk mund t'i dorëzohet një shteti tjetër për ndjekje penale, përveç nëse këtë e lejon një marrëveshje ndërkombëtare e ratifikuar. Mihailova ndërkohë është shtruar në spitalin „Pirogov“ në Sofje, ku, sipas avokatit të saj Nikolaj Dimitrov, do të qëndrojë të paktën edhe një javë. „Ajo nuk është e arratisur, nuk fshihet“, pretendon ai.

Kufi që nuk vuri re asgjë

Këtu qëndron pyetja më e pakëndshme, dhe ajo nuk është për Sofjen. MPB pretendon se në sistemin e policisë kufitare nuk ka dalje të regjistruar të Mihailovës. Ajo dhe avokati i saj thonë se kaluan nëpër një pikëkalim të rregullt kufitar dhe se u legjitimuan. Dokumentet e saj të udhëtimit ishin marrë, ndërsa gjykata ia kishte kufizuar lëvizjen. Njëri nga dy versionet nuk është i saktë, dhe të dy çojnë te Ministria e Punëve të Brendshme.

Nëse dalja nuk është regjistruar, ndërsa ajo megjithatë është në Sofje, atëherë kufiri ka një vrimë. Nëse kaloi nëpër kontroll, siç pretendon avokati i saj, atëherë dikush në pikëkalim e pa dhe e lëshoi. Opozita tashmë e ka zgjedhur përgjigjen e saj. Lideri i LSDM-së Venko Filipçe akuzoi ministrin e Punëve të Jashtme Timço Mucunski, ministrin e Punëve të Brendshme Pançe Toshkovski dhe kryeministrin se e kanë marrë vesh arratisjen. „Pançe e lëshoi, kufiri i tij ishte „djathë zviceran““, tha Filipçe, ndërsa partia kërkon dorëheqjen e Toshkovskit.

Koha nuk ndihmon. Mihailova u largua disa ditë pas takimit kokë më kokë të Mucunskit me ministren bullgare të Punëve të Jashtme Velislava Petrova-Çamova në Sofje më 8 tetor. Kjo nuk është provë për marrëveshje, por mjafton që dyshimi të mos zhduket me një deklaratë.

Parim apo kujtesë selektive

Nëse Maqedonia shkon në NATO me historinë e një aleati që u jep strehë të dënuarve, është logjike që dikush të pyesë për Nikolla Gruevskin, i cili në vitin 2018 e la vendin në mënyrë të paligjshme dhe shkoi në Hungari. Budapesti e refuzoi ekstradimin e tij në vitin 2019, ndërsa ai ka aktgjykime të formës së prerë. Në pyetjen nëse kryeministri do ta hapë edhe atë rast, nga Qeveria udhëzuan që të pyetet LSDM. Komisioni Evropian, nga ana tjetër, në pyetjen e një televizioni maqedonas u përgjigj se nuk ndërhyn në raste bilaterale.

Shkupi ka të drejtë të kërkojë që të akuzuarit të dalin para gjykatës. Por kredibiliteti i asaj kërkese nuk ndërtohet në Bruksel, por në pikëkalimin kufitar. Derisa MPB të mos shpjegojë si u zhduk nga sistemi një person me dokumente udhëtimi të marra, çdo mesazh për NATO-n do të tingëllojë si ankesë e dorëzuar në sportelin e gabuar. Kur do të përfundojë hetimi dhe kush do ta nënshkruajë përfundimin e tij?