Qyteti i Shkupit do të paguajë ndihmë njëhershe në të holla për 456 pacientë onkologjikë në dy ditët e ardhshme. Kryetari i qytetit Orce Gjorgjievski njoftoi se paratë do t'u transferohen në llogari, ndërsa përpunimi i kërkesave të mbetura do të përfundojë gjatë javës së ardhshme.

Shifra që ia vlen të mbahet mend është një tjetër: aplikuan 1.200 qytetarë.

Një mijë e dyqind njerëz për një kërkesë të vetme

Ky nuk është tregues për administratën e qytetit - ky është tregues për sistemin shëndetësor. Një mijë e dyqind pacientë onkologjikë në një qytet parashtruan kërkesë për ndihmë njëhershe nga vetëqeverisja lokale. Jo për trajtim, jo për ilaç, jo për terapi - për para.

Kur kaq shumë njerëz kërkojnë mbështetje financiare nga një qytet, kjo do të thotë se ndonjë pjesë tjetër e sistemit nuk po mbulon diçka që duhet ta mbulonte. Onkologjia është ajo fushë ku dallimi mes asaj që është zyrtarisht e mbuluar dhe asaj që pacienti me të vërtetë paguan është më i madhi - udhëtimet deri te klinika, ilaçet që nuk janë në listën pozitive, fitimi i humbur derisa zgjat terapia.

„Kur jeta na përball me sfidat më të vështira, humanizmi ynë matet sipas gatishmërisë për të zgjatur dorën", tha Gjorgjievski. Fjalia është e saktë dhe me qëllim të mirë. Ndihma është reale dhe për 456 familje nesër do të jetë më lehtë.

Por ndihma nuk është sistem

Pagesa njëhershe nga qyteti është një gjë e mirë që nuk duhet kritikuar - duhet pyetur pse është e nevojshme në atë përmasë. Nëse 1.200 pacientë onkologjikë në Shkup kanë nevojë për ndihmë njëhershe, atëherë pyetja nuk është nëse qyteti i përpunon mirë kërkesat, por çfarë bën Fondi i Sigurimit Shëndetësor.

Qyteti paguan. Shteti duhet të shpjegojë pse duhet.