Град Скопје ќе исплати еднократна парична помош на 456 онколошки пациенти во наредните два дена. Градоначалникот Орце Ѓорѓиевски најави дека парите ќе им бидат префрлени на сметка, а обработката на останатите барања ќе биде завршена во текот на следната недела.

Бројката што вреди да се задржи е друга: аплицирале 1.200 граѓани.

Илјада и двесте луѓе на едно барање

Тоа не е податок за градската администрација – тоа е податок за здравствениот систем. Илјада и двесте онколошки пациенти во еден град поднеле барање за еднократна помош од локална самоуправа. Не за третман, не за лек, не за терапија – за пари.

Кога толку луѓе бараат финансиска поддршка од град, тоа значи дека некој друг дел од системот не покрива нешто што треба да го покрива. Онкологијата е она поле каде разликата помеѓу тоа што е официјално покриено и тоа што пациентот навистина плаќа е најголема – патувања до клиника, лекови што не се на позитивна листа, изгубена заработка додека трае терапијата.

„Кога животот нè соочува со најтешките предизвици, нашата хуманост се мери според подготвеноста да подадеме рака”, рече Ѓорѓиевски. Реченицата е точна и добронамерна. Помошта е реална и на 456 семејства утре ќе им биде полесно.

Но помошта не е систем

Еднократната исплата од град е добра работа што не треба да ја критикуваме – треба да прашаме зошто е потребна во таков обем. Ако 1.200 онколошки пациенти во Скопје имаат потреба од еднократна помош, тогаш прашањето не е дали градот добро ги обработува барањата, туку што прави Фондот за здравствено осигурување.

Градот исплаќа. Државата треба да објасни зошто мора.