Mbi 1,2 milionë njerëz në një shesh të vetëm. Papa Leo XIV shkeli për herë të parë në tokën spanjolle, dhe Madridi iu përgjigj me një shifër që sot rrallë ndonjë ngjarje e mbledh - liturgjia e Trupit të Zotit (Corpus Christi) në sheshin Sibeles u bë një nga tubimet fetare më masive në historinë e re të qytetit.

Familja mbretërore spanjolle ishte aty thuajse në përbërje të plotë. Mbreti Felipe VI dhe mbretëresha Leticia, princesha Leonor dhe infanta Sofía, infanta Elena me të bijën Victoria Federica, dhe infanta Cristina me katër fëmijët e saj - Juan, Pablo, Miguel dhe Irene. Kur një familje mbretërore shfaqet kaq e bashkuar në një ngjarje publike, kjo thuajse kurrë nuk është rastësi; vetë prania është mesazh.

Skena ishte e regjizuar deri në detaj: mbi 100.000 lule të bardha e të verdha në shesh, 1.600 priftërinj që shërbenin së bashku. Pas meshës, papa mbarti një monstrancë 500 metra përgjatë rrugës Alkala, të mbuluar me 30.000 karafila të vendosur në tapete nga zejtarë që atë mjeshtëri e përcjellin brez pas brezi.

Por fjalia më e fortë nuk ishte te madhështia, por te predikimi. Papa porositi se besimi që me shekuj e lëvizi Spanjën nuk duhet të bëhet „muze i së kaluarës“, por „shkollë e besimit nga e cila pihet sot“. E thënë para një milion e gjysmë njerëzve, kjo tingëllon thuajse si paralajmërim - se tradita pa jetë është vetëm dekoracion.

Për lexuesin ballkanik, të mësuar me mënyrën se si pushteti dhe kisha dinë të pozojnë bashkë, skena është e njohur edhe kur është e huaj. Pyetja që mbetet është e njëjta kudo: sa nga milioni erdhën për besimin, dhe sa për spektaklin - dhe a ka fare nevojë të ndahen të dyja?