Gece yarısı ağzında bir karaca taşıyan bir kurt, foto kapanla görüntülendi. Uzun bir yoğun izleme döneminin ardından nihayet yeniden objektif önüne çıkan bir dağ keçisi. Hareket halinde bir yaban domuzu grubu. Ziyaretçilerin düzenli olarak Balkan vaşağıyla karıştırdığı bir yaban kedisi. Bunların tümü „Pelister” Milli Parkı'nda kaydedildi ve bu günlerde yayımlandı.

Parktan yapılan açıklamaya göre, korucu servisinin faaliyetleri yoğunlaştırıldığından beri yaban hayvanları kendi yaşam alanlarında giderek daha sık görülüyor - hem aktif yönetim bölgesinde hem de sıkı koruma bölgesinde. İdari gibi duran bir cümle, ama çok somut bir anlamı var: koruyan biri olduğunda hayvanlar geri dönüyor.

Foto kapanlar süs değil. Onlar sayesinde yaban hayvanlarının nereye gittiği, sayılarının ne kadar olduğu, sağlık durumları ve besin zincirinin bir parçası olarak nasıl işledikleri izleniyor. Bu bir veridir, kartpostal değil - ve veri, her ciddi koruma kararının temelidir.

Kurdun avıyla çekilen fotoğrafı bunun en doğrudan kanıtı. Zincirin tepesindeki bir yırtıcının varlığı, altında yeterince besin olduğu anlamına gelir; bu da işleyen bir ekosistem demektir, yalnızca fotoğraflanacak güzel bir doğa değil.

Dağ keçisi ayrı bir hikâye. Rupicapra rupicapra, baskı olduğunda ilk kaybolan türdür - avcılıktan, gürültüden, yanlış yerlerdeki insan varlığından. Bunca zaman sonra görüntülerde yeniden ortaya çıkması bir anekdottan fazlasıdır.

Geriye şu soru kalıyor: Bu sonuçları veren korucu servisi daha ne kadar finanse edilecek? Makedonya'nın milli parkları yasa eksikliğinden çökmüyor - sahada insan eksikliğinden çöküyor. Pelister şimdi bunun tersinin nasıl göründüğünü gösteriyor.