Волк што носи срндач во устата, среде ноќ, снимен од фотозамка. Дивокоза која по долг период на интензивен мониторинг конечно повторно се појавила пред објективот. Група диви свињи во движење. Дива мачка што посетителите редовно ја мешаат со балканскиот рис. Сето тоа е снимено во Националниот парк „Пелистер“ и објавено овие денови.

Од паркот велат дека дивечот сè почесто се забележува во своите живеалишта откако се интензивирани активностите на ренџерската служба – и во зоната на активно управување и во зоната на строга заштита. Тоа е реченица што звучи административно, но значи нешто многу конкретно: кога има кој да чува, животните се враќаат.

Фотозамките не се украс. Преку нив се следи каде се движи дивечот, колкава е неговата бројност, во каква здравствена состојба е и како функционира како дел од синџирот на исхрана. Тоа е податок, а не разгледница – и податокот е основата на секоја сериозна одлука за заштита.

Фотографијата со волкот и пленот е најдиректниот доказ за тоа. Присуството на предатор на врвот значи дека под него постои доволно храна, а тоа значи функционален екосистем, не само убава природа за фотографирање.

Дивокозата е посебна приказна. Rupicapra rupicapra е вид што прв исчезнува кога има притисок – од лов, од бучава, од човечко присуство на погрешните места. Нејзиното повторно појавување на снимките после толку време е повеќе од анегдота.

Останува прашањето колку долго ќе се финансира ренџерската служба што ги дала овие резултати. Македонските национални паркови не пропаѓаат од недостиг на закони – пропаѓаат од недостиг на луѓе на терен. Пелистер сега покажува како изгледа обратното.