Pasiguria nuk vjen në një formë. Ndonjëherë duket si perfeksionizëm, ndonjëherë si nevojë për miratim, ndonjëherë si krahasim i vazhdueshëm. Psikologia Andrea Panades thotë se në praktikë përsëriten tetë lloje pasigurie - dhe më e shpeshta nga të gjitha është ajo që na e sjellin rrjetet sociale.

Klasifikimi është i qartë: pasiguri fizike (rreth trupit), sociale (frikë nga gjykimi publik), intelektuale (sindroma e mashtruesit), afektive (frikë nga braktisja), krahasuese, profesionale, morale dhe ekzistenciale. Të gjitha janë reale. Të gjitha lënë gjurmë. „Shumëkush jeton duke u krahasuar me të tjerët", thotë Panades, „dhe kjo intensifikohet përmes rrjeteve sociale ku të gjithë janë paraqitur me versione të idealizuara."

Për publikun ballkanik, kjo është një bisedë që vjen vonë dhe e nevojshme. Psikoterapia tek ne ende mban stigmë - kur babai të të thotë „pse do shkosh te psikologu, kjo është për të çmendurit", pak njerëz kanë energji të shpjegojnë se jo, nuk është ashtu. Por realiteti është se pasiguritë i kanë të gjithë - dallimi është nëse merremi me to, apo i futim nën qilim derisa të fillojnë të deformojnë jetën e përditshme.

Çfarë rekomandojnë ekspertët? Njohja e situatave konkrete që e aktivizojnë frikën. Dialog i brendshëm që nuk është i ashpër. Terapia kognitive-sjellore zakonisht ndihmon kur pasiguria vjen nga kritika, refuzimi ose vetëkërkesat shumë të larta në fëmijëri. Dhe, ajo që është më e rëndësishme: kuptimi se vetëbesimi nuk vjen vetëm nga brenda - ai ushqehet edhe nga marrëdhëniet e shëndetshme, dhe nga mjediset ku njerëzit ndihen të vlerësuar.

Një këshillë që tingëllon e thjeshtë: para se ta hapësh Instagram-in në mëngjes, pyet veten si ndihesh. Nëse tashmë mban peshë në supe, mos vendos mbi veten edhe një pelerinë tjetër prej përfaqësimeve të të tjerëve. Kjo është një zakon i vogël. Nuk zgjidh gjithçka. Por është një fillim.