Kryetari i Shkupit, Orce Gjorgjievski, njoftoi fillimin e rikonstruksionit të rrugës „Zagrepska" në Karposh - një arterie që prej vitesh ishte në gjendje të keqe, dhe nëpër të cilën çdo ditë kalojnë mijëra qytetarë, mes të tjerash edhe drejt Institutit për sëmundje respiratore te fëmijët në Kozle. Lajm i mirë, pa dyshim. Pyetja është vetëm se sa nga gjithçka që njoftohet bashkë me të do të ndodhë vërtet.

Konkretisht për „Zagrepskën", plani është i qartë: sanim i plotë i karrexhatës dhe ndërtim i një muri mbajtës rreth 50 metra të gjatë e rreth 4 metra të lartë, për të forcuar stabilitetin e terrenit. Ky është projekt i matshëm, konkret - pikërisht ai që qytetarët mund ta kontrollojnë më vonë nëse është përfunduar apo jo.

Por rreth asaj konkretësie, kumtesa është mbushur me shumë më tepër premtime. Ura në „Lubjanska", thonë, qenka „zhbllokuar" pas vitesh ndalimi. Nyja „Momin Potok" - njësoj. Po ndërtohen tri ura. Dhe më ambiciozja: një park rreth 70.000 metrash katrorë mes bulevardeve „Ilinden" dhe „Lubjanska". Gjithçka e paketuar në një kumtesë, me mesazhin „puna është nënshkrimi ynë".

Këtu hyn skepticizmi i shëndoshë. „Zhbllokuar" dhe „në fazë të avancuar" janë fjalë që çdo kryetar në çdo mandat i shqipton me të njëjtin entuziazëm. Dallimi mes njoftimit dhe shiritit që pritet di të jetë disa vite, ose një mandat i tërë. Zagrepska me mur mbajtës është diçka e kontrollueshme; një park prej 70.000 metrash katrorë mes dy bulevardeve është premtim, fatin e të cilit do ta dimë vetëm kur të shohim bar, jo një render.

Prandaj reagimi më i mirë ndaj kumtesave të tilla nuk është as duartrokitje as tallje, por shënim. Zagrepska, muri mbajtës, ura në Lubjanska, nyja Momin Potok, parku prej 70.000 metrash katrorë - ja lista. Pas një viti ia vlen të nxirret dhe të kontrollohet pikë për pikë. Sepse „puna është nënshkrim" vetëm nëse nënshkrimi përkon me atë që është ndërtuar vërtet.