Serbia digjet prej më shumë se një muaji, kurse presidenti Aleksandar Vuçiq shkoi deri te Rëra e Deliblatos për t'i thënë kombit se ai është - superfuqi. „Ne jemi superfuqi evropiane në shuarjen e zjarreve“, deklaroi ai, duke shtuar se helikopterët serbë janë më të mirë se ata evropianë, ngaqë bartin ngarkesë më të madhe. Zjarri atje digjet që nga 21 korriku.

Shifrat që i përmendi vetë Vuçiqi tingëllojnë si sukses derisa të lexohen me kujdes: nuk ka të vdekur, nuk ka objekte të djegura. U dogj një tualet i lëvizshëm. Tre zjarrfikës u gjendën në rrezik nga një vorbull zjarri. Kjo është lista e dëmeve që pushteti e ofron si dëshmi të efikasitetit të lartë - ndërkohë që po ai zjarr ka përfshirë rreth 3.960 hektarë, prej të cilëve 3.111 hektarë pyll.

Kur ndihma nuk ishte e nevojshme, e pastaj papritmas ishte

Pjesa më interesante e historisë nuk është zjarri, por kronologjia e deklaratave. Më 7 gusht ministri Daçiq pohonte se Spanja dhe Franca kërkojnë ndihmë nga Serbia, e jo e kundërta. Më 16 gusht Vuçiqi tha se ndihma ishte ofruar, por nuk ishte e nevojshme. E tani në terren punojnë helikopterë Black Hawk nga Çekia, Sllovakia dhe Rumania, plus një Iljushin rus - dhe ai rusi u kërkua i pari, për shkak të kapacitetit më të madh.

Domethënë, superfuqi që pranon ndihmë nga tri shtete fqinje dhe një i largët. A është kjo superfuqi, apo është një sistem i zakonshëm, normal i ndihmës së ndërsjellë, i tillë siç ekziston në tërë Evropën çdo verë? Dallimi është vetëm se të tjerët nuk mbajnë konferencë për shtyp për ta shpallur.

Nëntë vjet pajisje

„Në nëntë vitet e fundit kemi furnizuar më shumë pajisje sesa në tridhjetë të mëparshmet“, tha Vuçiqi. Fjalia është ndërtuar që të tingëllojë si investim, por thotë edhe diçka tjetër: tridhjetë vjet nuk është blerë thuajse asgjë. Kur një shtet furnizon pajisje kundër zjarrit vetëm pasi pyjet i digjen me javë, kjo nuk është strategji - është reagim.

Ballkani e di përmendsh këtë skenë. Verë, zjarr, ministër me jelek mbrojtës, kamera dhe një shifër hektarësh që askush nuk do ta verifikojë më vonë. Pyetja që mbetet nuk është sa helikopterë ka Serbia, por pse një zonë pyjore digjet më shumë se një muaj në një shtet që vetë e shpall veten superfuqi në shuarje.