Para disa vjetësh nga Zagrebi vinin komente nënçmuese për ushtrinë serbe. Presidenti kroat Zoran Millanoviq atëherë bënte shaka se Beogradi ka vetëm „pistoleta me ujë" dhe pyeste hapur me çfarë do të mund të sulmonte Serbia dikë. Sot i njëjti Zagreb flet me ton krejt tjetër - dhe i drejtohet Brukselit.

„Domethënë, Beogradi është aq i dobët, të tillët nuk mund t'ju sulmojnë. Çfarë do të sulmojnë, Kosovën? Me çfarë? Me pistoleta me ujë?" - ky ishte formulimi i Millanoviqit.

Përgjigjja nga Beogradi atëherë nuk ishte debat, por plan furnizimi. Presidenti serb Aleksandar Vuçiq premtonte raketa të reja për avionët dhe sisteme të reja radari, me një pyetje retorike drejtuar fqinjëve: „Çfarë do të dinit ju se çfarë raketash do të blejmë për avionët tanë dhe çfarë sistemesh radari do të blejmë?"

Nga talljet te lutja për ndihmë

Koha tregoi kush çfarë llogarie mbante. Në vend të talljeve, nga Kroacia filluan të vinin paralajmërime për rritjen e kapaciteteve ushtarake serbe - deri te vlerësimet se „Serbia ka armë çfarë nuk ka as NATO". Vëmendje të veçantë tërhoqën informacionet për blerjen e raketave kineze CM-400, që lëshohen nga avionët luftarakë MiG-29. Ministri kroat i Mbrojtjes Ivan Anushiq shprehu shpresën se ato raketa do të mbeten në depo. Shpresë - kjo është fjala që përdori një ministër mbrojtjeje kur fliste për armët e të tjerëve.

Kryeministri kroat Andrej Plenkoviq, ndërkohë, i drejtohet sekretarit të përgjithshëm të NATO-s Mark Rute. Domethënë mekanizmi njihet: kur llogaria e vet nuk del, thirret aleanca.

Nga Beogradi retorika është e qetë deri në atë shkallë sa ndoshta edhe vetë Vuçiqi e di sa mirë i shërben. „Nuk marrim pjesë në asnjë fushatë pushtuese apo në çfarëdo qoftë. Jona është ta mbrojmë vendin tonë, ta mbrojmë qiellin tonë, dhe në këtë do të jemi të suksesshëm" - deklaroi ai.

Ndërsa ne në mes

Të dyja palët përsërisin se duan paqe, ndërsa secila prej tyre e mat tjetrën përmes një liste të gjatë furnizimesh. Maqedonia nuk është as në njërën as në tjetrën histori - por është mes tyre në hartë, dhe në aleancën së cilës i drejtohet Zagrebi. Kur fqinjët garojnë me sisteme raketore dhe mbulesa radari, kjo nuk është gjeopolitikë e largët; ky është inventar disa orësh me makinë.

Më interesantja në tërë këtë shkëmbim nuk janë armët, por korniza kohore. Rruga nga „pistoletat me ujë" te shqetësimi për raketat serbe dukshëm ishte shumë më e shkurtër se ç'llogaritnin në Zagreb. Sa vlen një deklaratë efektshme kur fqinji, në vend që të përgjigjet, fillon të blejë?