Në mbylljen e Festivalit Televiziv në Monte Karlo, princesha Sharlin e Monakos tregoi se efekti më i madh ndonjëherë vjen nga prerja më e qetë. Vishte një fustan që dukej si lëkurë e dytë - një bust në ngjyrë lëkure, plotësisht i mbuluar me xixa e kristale që nën dritat e skenës shkëlqenin si bizhuteri.

Fustani është vepër e Xheni Pakamit - një kolonë e drejtë deri në dysheme, me dekolte të rrumbullakët, supe të strukturuara dhe mëngë të gjata. Në vend që të grumbullonte bizhuteri, Sharlin mbeti te minimalizmi: vetëm vathë me diamante në formë pikash, pa çantë dhe pa aksesorë të tjerë. Gjithë dritën e mbante vetë pëlhura. Flokët, në bob-in e saj të njohur bjond, ishin krehur prapa, ndërsa grimi në tone të ngrohta rozë.

Pas zgjedhjes qëndron edhe një mesazh. Eksperti i modës Miriam Nunjez del Boske vëren se Sharlin ka evoluuar drejt një „estetike më klasike, të ngjashme me qasjen e Kejt Midëltonit" - më pak eksperimentim, më shumë përmbajtje pa kohë. Ky është kodi i heshtur i oborreve evropiane në vitet e fundit: më pak rrezik, më shumë kontroll. Kur një princeshë tërhiqet me vetëdije nga lojërat e modës drejt një klasike që nuk vjetërohet, kjo nuk është mungesë guximi - është një llogaritje se eleganca që nuk tërheq kritikë është kurora më e sigurt.