Njëqind e gjashtëdhjetë e tre jenë për një dollar amerikan. Kjo ishte vlera më e ulët e monedhës japoneze që nga viti 1986 - katër dekada më parë. Pastaj erdhi një lëvizje që tregjet nuk e kishin parë prej kohësh: Japonia dhe Shtetet e Bashkuara ndërhynë bashkërisht në tregun valutor për ta ndalur rënien.

Pas veprimit jeni u forcua ndjeshëm deri në rreth 155,2 jenë për dollar, e pastaj u stabilizua rreth 156 deri 157. Ministria japoneze e Financave konfirmoi se më 31 korrik kishte blerë jenë në koordinim me Ministrinë amerikane të Financave, e cila nga ana e vet bleu përmes Bankës Federale të Rezervave të Nju Jorkut. Qëllimi, sipas autoriteteve japoneze, ishte të parandaloheshin paqëndrueshmëria e tepruar dhe lëvizjet e çrregullta të kursit.

Herën e fundit ndodhi pas cunamit të vitit 2011

Ky është veprimi i parë i koordinuar i këtij lloji pas vitit 2011, kur dy vendet ndërhynë pas tërmetit shkatërrimtar dhe cunamit që goditën pjesën lindore të Japonisë. Atëherë qëllimi ishte i kundërt - jeni po forcohej ndjeshëm, sepse investitorët prisnin që kompanitë japoneze t'i kthenin mjetet në shtëpi për financimin e rindërtimit, kështu që vendet e G7-ës ndërhynë për ta ndalur këtë.

Pra, i njëjti instrument, qëllim i kundërt. Para pesëmbëdhjetë vjetësh luftonin kundër një jeni tepër të fortë. Tani luftojnë kundër një tepër të dobëti.

Ministria japoneze e Financave dhe sekretari amerikan i Financave, Skot Besent, njoftuan se nuk do të hezitojnë të ndërmarrin sërish hapa të përbashkët nëse del nevoja.

Shkaku është një shifër e vetme

Dallimi në normat e interesit. Banka qendrore japoneze në qershor e rriti normën bazë të interesit në një për qind - niveli më i lartë që nga viti 1995. Norma referente e Rezervave Federale amerikane lëviz mes 3,50 dhe 3,75 për qind.

Ky është dallimi që, vit pas viti, e derdhi kapitalin drejt tregjeve financiare amerikane dhe e bëri monedhën japoneze jotërheqëse për investitorët ndërkombëtarë. Përveç kësaj, ekonomia japoneze përballet me zvogëlim të fuqisë punëtore, produktivitet të ulët dhe varësi të lartë nga importi i energjentëve, çmimet e të cilëve shprehen në dollarë. Monedha e dobët i shtrenjton ato importe, nxit inflacionin dhe e ul standardin e jetesës.

Pse ndërhyrja fare funksionon

Mekanizmi është më i thjeshtë nga sa tingëllon. Kur banka qendrore dëshiron ta forcojë monedhën e vet, shet dollarë nga rezervat valutore dhe blen monedhën e vet. Kërkesa rritet, vlera ngjitet. Nëse të njëjtën gjë e bën edhe një bankë tjetër e madhe qendrore, efekti është shumë më i fortë.

Pikërisht prandaj pjesëmarrja e Uashingtonit është kyçe. Ndërhyrja e njëanshme e Japonisë mund ta ndalë përkohësisht rënien, por vështirë e ndryshon trendin. Kur pas veprimit qëndron edhe Ministria amerikane e Financave, investitorët marrin mesazhin se dy ekonomitë më të mëdha kanë interes të përbashkët - dhe kjo mjafton që spekulantët t'i mbyllin pozicionet kundër jenit.

Shumë ekonomistë në këtë situatë kujtojnë „Marrëveshjen e Plazës“ të vitit 1985, kur ministrat e financave dhe guvernatorët e bankave qendrore të SHBA-së, Japonisë, Gjermanisë Perëndimore, Francës dhe Britanisë së Madhe u morën vesh ta dobësojnë dollarin në mënyrë të koordinuar. Në dy vitet vijuese dollari humbi rreth një të tretën e vlerës ndaj jenit dhe markës gjermane. Ky mbetet shembulli më i njohur se si një veprim i koordinuar mund ta ndryshojë rrjedhën e tregjeve valutore botërore.

Hapat e ndërmarra pasqyrojnë synimin e dy shteteve që vala e shitjes së jenit dhe e obligacioneve shtetërore japoneze të mos shndërrohet në një goditje më të gjerë për ekonominë globale - që, mes tjerash, do të mund t'i rriste edhe kostot e huamarrjes së vetë Uashingtonit. Analistët paralajmërojnë se kjo mund të jetë vetëm fillimi i një strategjie më të gjerë nëse jeni sërish i afrohet niveleve rekord të ulëta.