Stacioni hekurudhor i Shkupit - simbol i degradimit, braktisjes, dhe i fazës më të re të rinovimit të papritur. Drejtori i ndërmarrjes shtetërore Infrastruktura Hekurudhore, Sinisha Ivanovski, lajmëroi fillimin e aksionit për pastrim dhe restaurim. Lajm i mirë. Pyetja është - pse duhet vullnet politik për diçka që në një vend normal do të ishte rutinë?

Të gjitha tabelat reklamuese dhe reklamat e ndriçuara janë hequr. Një ende qëndron - qiramarrësi refuzon ta heqë, por ka ultimatum prej shtatë ditësh para shkëputjes së kontratës. Posterat informues, grafitet dhe ndotjet e grumbulluara janë gjithashtu në proces pastrimi. Punën rikonstruktive të planifikuar do ta kryejnë bashkë me Fakultetin e Arkitekturës, ndërsa analizën strukturore me IZIIS-in.

"Procesi nuk do të jetë i lehtë, por po fillojmë sot," tha Ivanovski. Kjo është një fjali që Maqedonia e dëgjon çdo tre-katër vjet për objekte të ndryshme. Ndonjëherë punët përfundojnë. Ndonjëherë ndalen në mes të rrugës. Stacioni hekurudhor i Shkupit është specifik: është kontakti i parë me qytetin për shumë turistë dhe vizitorë të huaj, dhe njëkohësisht edhe vend pune për rreth njëqind njerëz - me një stacion policie brenda, shefi i të cilit, sipas Ivanovskit, "koordinohet çdo ditë".

Stacioni hekurudhor i Shkupit është ndërtuar si një mrekulli e arkitekturës moderniste jugosllave - projektuar nga Kenzo Tange, arkitekti japonez, pas tërmetit të vitit 1963. Është një pjesë e rëndësishme e trashëgimisë arkitekturore botërore. Që mund të degradojë deri në një gjendje ku kërkohen "shtatë ditë" për heqjen e një tabele të vetme reklamuese - kjo thotë gjithçka për braktisjen administrative.

Pyetja është nëse këtë herë projekti do të përfundohet dhe sa kohë do të zgjasë. Fakulteti i Arkitekturës dhe IZIIS janë institucione serioze. Nëse pushteti siguron buxhetin dhe zbaton planin pa pengesa politike, ndoshta për dy vjet Shkupi do të ketë një stacion që nuk është turp. Kjo është, pas kaq vitesh braktisjeje, një ambicie e pranueshme.