Скопската железничка станица – симбол на пропаѓањето, на запуштеноста, и на најновата фаза на нагло обновување. Директорот на државната Железничка инфраструктура, Синиша Ивановски, го најави почетокот на акцијата за чистење и реставрација. Тоа е добра вест. Прашањето е – зошто треба политичка волја за нешто што во една нормална земја би било рутина?

Сите рекламни табли и осветлени реклами се отстранети. Една сѐ уште стои – закупецот одбива да ја симне, но има седум дена ултиматум пред раскинување на договорот. Информациските постери, графитите, и накопените нечистотии се исто така во процес на чистење. Реконструктивната планирана работа ќе ја врши заедно со Архитектонскиот факултет, а структурната анализа со ИЗИИС.

“Процесот нема да биде лесен, но почнуваме денес,” рече Ивановски. Тоа е реченица што Македонија ја слуша секоја три-четири години за разни објекти. Понекогаш работите се завршуваат. Понекогаш се запираат на пола пат. Скопската железничка станица е специфична: тоа е првиот контакт со градот за многумина туристи и странски посетители, а истовремено е и работно место за стотина луѓе – со полициска станица внатре, со чиј шеф Ивановски тврди дека “координацијата е секојдневна”.

Скопската железничка станица е изградена како чудо на југословенската модернистичка архитектура – проектирана од Кензо Танге, јапонски архитект, по земјотресот од 1963-та. Тоа е значителен дел од светското архитектонско наследство. Дека може да дегенерира до состојба каде се бара “седум дена” за тргнување на една единствена рекламна табла – тоа кажува сѐ за административната занемареност.

Прашањето е дали овој пат проектот ќе се заврши и колку време тоа ќе земе. Архитектонскиот факултет и ИЗИИС се сериозни институции. Ако власта обезбеди буџет и доврши план без политички пречки, можеби за две години Скопје ќе има станица што не е срам. Тоа е, по толку години запуштеност, прифатлива амбиција.