Donald Trump hodhi një ide të re në negociatat për Ukrainën - „mbylljen e qiellit" mbi territorin ukrainas si garanci sigurie. Dhe, siç ndodh shpesh me propozimet e tij, reagimi qe më i kujdesshëm nga sa sugjeron titulli. Nga Kremlini, zëdhënësi Dmitri Peskov pranoi se bëhet fjalë për diçka të re: „Më parë deklarata të tilla nuk kishte. Më parë askush nuk e shqyrtonte çështjen e mbylljes së qiellit".

Tingëllon si lëshim ndaj Kievit, por djalli fshihet te detajet. „Mbyllja e qiellit" në praktikë do të thotë se forcat e armatosura të NATO-s do të vepronin mbi territorin ukrainas - dhe kjo, siç theksoi menjëherë Peskov, është drejtpërdrejt e kundërta e asaj që Moska e paraqet si qëllim të vetin në luftë. Me fjalë të tjera, propozimi që në letër duket si rrugë drejt paqes, për Rusinë është pikërisht ajo për të cilën, sipas saj, e nisi luftën.

Këtu ia vlen të ndalemi dhe të pyesim - çfarë ofron në të vërtetë Trump, dhe çfarë thjesht e thotë me zë të lartë? Ideja e zonës pa fluturime nuk është e re në botën e diplomacisë; ajo është ndër mjetet më të rrezikshme që ekzistojnë, sepse dikush duhet ta zbatojë, ndërsa zbatimi do të thotë avionë dhe raketa gati të qëllojnë. Ballkani e mban mend mirë këtë nga vitet nëntëdhjetë - „zona pa fluturime" nuk është frazë paqësore, por operacion ushtarak me emër tjetër.

A është ky një propozim serioz apo edhe një tullumbace e hedhur për të parë si do të reagojnë të gjitha palët - vështirë të thuhet derisa vetë Uashingtoni të sqarojë çfarë nënkupton saktësisht. Për momentin kemi një deklaratë të Trumpit, një përgjigje të kujdesshme të Moskës dhe gjithë Evropën që lexon mes rreshtave. Dhe në një luftë që zgjat me vite, çdo fjalë e re matet jo nga si tingëllon, por nga kush do të duhet ta zbatojë.