Samiti BE - Ballkani Perëndimor në Tivat, Mali i Zi, duhej të ishte një ushtrim diplomatik me buzëqeshje për kamerat. Aleksandar Vuçiqi e shndërroi në një paraqitje me ton të ashpër, në një terren që për Serbinë e Malin e Zi është gjithçka tjetër veçse neutral. Dhjetë mesazhe me një frymë - dhe asnjë prej tyre s'tingëllonte si njeri që ka ardhur të zbusë një fqinjësi të tharbët.

Më e zëshme mbeti fjalia për Kosovën: „Nuk po jua marrim Malin e Zi; ju po na merrni Kosovën”, duke përsëritur se Serbia s'do ta pranojë pavarësinë e Kosovës. Kur një çështje për dekada shtrohet njësoj, në çdo samit, para çdo kamere - a pret vërtet dikush që rituali diplomatik do ta ndryshojë, apo të gjithë thjesht luajnë rolet e tyre deri në takimin tjetër?

Vuçiqi iu referua edhe trazirave të 15 marsit, duke pohuar se rreth 2.000 qytetarë të Malit të Zi morën pjesë në një përpjekje për të destabilizuar rendin kushtetues. Hodhi edhe një shifër se 135 njerëz nga Mali i Zi ishin vrarë në Beograd, duke theksuar se bëhej fjalë për kriminelë, jo qytetarë. Shifra të hedhura në ajër si argument - por kush i ka kontrolluar, dhe pse pikërisht tani nxirren mbi tryezë?

S'mungoi as mbrojtja personale: pohon se s'ka llogari bankare, vila as anije në Malin e Zi, dhe se gjithmonë ndihet i sigurt falë mbrojtjes profesionale. Megjithatë e mbylli paraqitjen me një kartë ekonomike që vështirë injorohet - Serbia merr pjesë me 57,1 për qind në eksportin e Ballkanit Perëndimor drejt BE-së. Përkthyer: mund të mos më doni, por s'mund të më anashkaloni. Në Ballkan, pikërisht ajo fjali është më e sinqerta nga të dhjetat.