Karadağ'ın Tivat kentindeki AB - Batı Balkanlar zirvesinin, kameralar için gülümsemelerle dolu diplomatik bir tatbikat olması bekleniyordu. Aleksandar Vučić, onu Sırbistan ve Karadağ için tarafsız olmaktan çok uzak bir zeminde, sert tonlu bir çıkışa dönüştürdü. Bir nefeste on mesaj - ve hiçbiri ekşimiş bir komşuluğu yumuşatmaya gelen bir adamın sesi gibi değildi.

En yüksek sesle kalan, Kosova üzerine söylenen cümle oldu: „Sizden Karadağ'ı almıyoruz; siz bizden Kosova'yı alıyorsunuz”, diyerek Sırbistan'ın Kosova'nın bağımsızlığını kabul etmeyeceğini yineledi. Bir mesele on yıllardır aynı biçimde, her zirvede, her kameranın önünde dile getiriliyorsa - birileri diplomatik ritüelin onu değiştireceğini gerçekten bekliyor mu, yoksa herkes bir sonraki görüşmeye kadar yalnızca rolünü mü oynuyor?

Vučić, 15 mart olaylarına da değindi; yaklaşık 2.000 Karadağ vatandaşının anayasal düzeni istikrarsızlaştırma girişimine katıldığını iddia etti. Belgrad'da Karadağ'dan 135 kişinin öldürüldüğü rakamını da ortaya attı, bunların vatandaş değil suçlu olduğunu vurguladı. Argüman olarak havaya atılan rakamlar - ama bunları kim kontrol etti ve neden tam da şimdi masaya konuyor?

Kişisel savunma da eksik kalmadı: Karadağ'da banka hesabı, villası ya da teknesi olmadığını ve profesyonel koruma sayesinde her zaman güvende hissettiğini iddia ediyor. Yine de çıkışını, göz ardı edilmesi zor bir ekonomik kozla kapattı - Sırbistan, Batı Balkanlar'ın AB'ye ihracatının yüzde 57,1'ini oluşturuyor. Tercümesi: beni sevmeyebilirsiniz, ama beni baypas edemezsiniz. Balkanlar'da, on cümlenin en samimisi tam da bu.