„Putin Avrupa Birliği'ni çökertti" şeklindeki yüksek sesli başlıkların ardında çok daha mütevazı, ama daha ilginç bir gerçek var: AB, Rus petrolünün fiyat tavanını varil başına 60 dolardan 45 dolara indirme planından vazgeçiyor. Fiyat olduğu yerde kalıyor - ve bu, hesabın artık yalnızca jeopolitik değil, bütçesel de olduğunun bir işareti.

Neden Moskova'da değil, Orta Doğu'da. İran çevresindeki yeni kriz hesabı değiştirdi: piyasa daha da sıkışırsa, Rus petrolüne yönelik her daha sert tavan yalnızca Rusya'yı değil, Avrupalı tüketicileri, sanayiyi ve devlet bütçelerini de vururdu. Başka deyişle - yaptırımlar, onları uygulayanı da acıtır.

Bu, AB'nin tamamen geri çekildiği anlamına gelmiyor. Birlik, önlemleri başka cephelerde genişletmeyi planlıyor: yaptırım listesine Rusya'nın „gölge filosundan" yaklaşık 20 yeni gemi, bankalara, petrol tüccarlarına, rafinerilere ve kripto hizmetlerine yönelik önlemler ve Çin, Hindistan, Türkiye ve Orta Asya'ya yönelik daha sıkı ihracat denetimleri.

Ders yaptırımların kendisi kadar eski: ilan etmesi kolay, katlanması zor. Bir ilkenin bedeli pompadaki yakıt fiyatıyla ölçüldüğünde, siyasi kararlılık birden daha esnek hâle gelir. Balkanlar buna yakından tanık - çünkü Avrupa enerji konusunda öksürdüğünde, bizim elektrik faturamız sarsılır.

Sorulmaya değer soru, AB'nin „yenilip yenilmediği" değil, daha ayık bir şey: her sıkılaştırma kendi yaşam standardına bir bumerang gibi geri dönerken, bir baskı politikası ne kadar süre ayakta kalabilir? Yanıtı, görünüşe göre, henüz aldık - 60 dolara kadar, ve bir kuruş bile daha sert değil.