Зад гласните наслови дека „Путин ја скрши Европската унија” стои многу поскромна, но поинтересна вистина: ЕУ се откажува од планот да го намали ограничувањето на цената на руската нафта од 60 на 45 долари за барел. Цената останува таму каде беше – и тоа е навестување дека сметката повеќе не е само геополитичка, туку и буџетска.

Причината не е во Москва, туку во Блискиот Исток. Новата криза околу Иран ја смени калкулацијата: ако пазарот се стегне дополнително, секое поостро ограничување на руската нафта би удрило не само по Русија, туку и по европските потрошувачи, индустрија и државни буџети. Со други зборови – санкциите болат и оној што ги воведува.

Тоа не значи дека ЕУ се повлекува целосно. Унијата планира да прошири мерки на други фронтови: околу 20 нови бродови од руската „сенка-флота” на списокот за санкции, мерки против банки, трговци со нафта, рафинерии и крипто-сервиси, и построги извозни контроли кон Кина, Индија, Турција и Централна Азија.

Поуката е стара колку и самите санкции: лесно е да се најават, тешко е да се поднесат. Кога цената на принципот се мери во цена на горивото на пумпа, политичката решителност одеднаш станува пофлексибилна. Балканот ова го гледа одблизу – бидејќи кога Европа кашла околу енергијата, нам ни се тресе сметката за струја.

Прашањето што вреди да се постави не е дали ЕУ е „поразена”, туку нешто потрезно: колку долго може една политика на притисок да опстане кога секое затегнување се враќа како бумеранг по сопствениот животен стандард? Одговорот, се чини, штотуку го добивме – до 60 долари, и ни денар поостро.