Pas titujve të zhurmshëm se „Putini e theu Bashkimin Evropian" qëndron një e vërtetë shumë më modeste, por më interesante: BE-ja heq dorë nga plani për të ulur kufizimin e çmimit të naftës ruse nga 60 në 45 dollarë për fuçi. Çmimi mbetet aty ku ishte - dhe kjo është një shenjë se llogaria nuk është më vetëm gjeopolitike, por edhe buxhetore.

Arsyeja nuk është te Moska, por te Lindja e Mesme. Kriza e re rreth Iranit e ndryshoi kalkulimin: nëse tregu shtrëngohet edhe më shumë, çdo kufizim më i rreptë i naftës ruse do të godiste jo vetëm Rusinë, por edhe konsumatorët evropianë, industrinë dhe buxhetet shtetërore. Me fjalë të tjera - sanksionet dhembin edhe atë që i vendos.

Kjo nuk do të thotë se BE-ja tërhiqet plotësisht. Unioni planifikon t'i zgjerojë masat në fronte të tjera: rreth 20 anije të reja të „flotës-hije" ruse në listën për sanksione, masa kundër bankave, tregtarëve të naftës, rafinerive dhe shërbimeve kripto, dhe kontrolle më të rrepta eksporti drejt Kinës, Indisë, Turqisë dhe Azisë Qendrore.

Mësimi është po aq i vjetër sa vetë sanksionet: të lehta për t'u shpallur, të vështira për t'u përballuar. Kur çmimi i një parimi matet me çmimin e karburantit në pikë, vendosmëria politike papritur bëhet më fleksibile. Ballkani e sheh këtë nga afër - sepse kur Evropa kollitet për energjinë, neve na dridhet fatura e rrymës.

Pyetja që ia vlen të shtrohet nuk është nëse BE-ja është „mundur", por diçka më e matur: sa gjatë mund të mbijetojë një politikë presioni kur çdo shtrëngim kthehet si bumerang mbi standardin tënd të jetesës? Përgjigjen, me sa duket, sapo e morëm - deri në 60 dollarë, dhe asnjë denar më rreptë.