ABD ordusu iki gece üst üste İran'ın Çabahar limanına saldırdı - İran'ın Hint Okyanusu'ndaki tek limanına. Deniz trafiği kontrol kulesi yıkıldı, iki iskele de hasar gördü. Bu, ateşkes kurulduktan sonra Çabahar'a yapılan ilk Amerikan askeri saldırısı; yani herkesin sakinlediğini umduğu bir bölgede yeniden bir şey çatlıyor.

Bu limanı kulağa geldiğinden daha önemli kılan, arkasında kimlerin durduğu. Hindistan, Pakistan'ı tamamen atlayan bir ulaşım koridoru üzerinden Afganistan'a ve Orta Asya'ya bir yol elde etmek için Çabahar'a devasa para yatırdı. Başka bir deyişle, bu yalnızca İran altyapısı değil - dünyanın en büyük güçlerinden birinin stratejik kapısı. Hasar, İran'ın çok ötesine ulaşıyor.

Amerikan yetkilileri, her zamanki gibi, operasyonu özenle paketledi: „sivil tesisler ve kilit enerji altyapısı hedef değildi", diyorlar ve saldırıyı ticari deniz yollarına yönelik „ciddi riskler"e yanıt olarak açıklıyorlar. Böyle ifadeler her zaman dikkatle okunmalı - her askeri saldırı, aslında o kadar da kötü olmadığını açıklayan bir basın bültenıyle gelir.

Arka plan bir katman daha açığa çıkarıyor. Limana yönelik ABD yaptırımlarından muafiyetler nisanda sona erdi, bu da onu saldırılardan önce zaten zayıflatmıştı. Yani Çabahar üzerindeki baskı bombalarla başlamadı - onlar yalnızca yaptırımların başlattığını tamamladı. Balkanlar için bu, yeni kılıkta tanıdık bir hikâye: büyük güçler hesaplaşırken, küçük kapılar, devletler ve koridorlar başkalarının çıkarları için savaş alanına dönüşür. Tek soru, faturayı sonunda kimin ödeyeceği - ve bu, nadiren vurulan şehirde karara bağlanır.