Ushtria amerikane sulmoi dy netë me radhë portin iranian Çabahar - portin e vetëm iranian në Oqeanin Indian. U shkatërrua kulla e kontrollit për trafikun detar, ndërsa u dëmtuan edhe dy skela. Ky është goditja e parë ushtarake amerikane mbi Çabaharin që kur u vendos armëpushimi, që do të thotë se diçka po plas sërish në një rajon që të gjithë shpresonin se po qetësohej.

Ajo që e bën këtë port më të rëndësishëm nga sa tingëllon është se kush qëndron pas tij. India ka investuar para të mëdha në Çabahar për të siguruar një rrugë drejt Afganistanit dhe Azisë Qendrore përmes një korridori transporti që e anashkalon plotësisht Pakistanin. Me fjalë të tjera, ky nuk është vetëm infrastrukturë iraniane - është një portë strategjike e njërës prej fuqive më të mëdha në botë. Dëmi godet shumë më larg se Irani.

Zyrtarët amerikanë, si zakonisht, e paketuan operacionin me kujdes: „objektet civile dhe infrastruktura kyçe energjetike nuk ishin objektiv", thonë ata, duke e shpjeguar goditjen si përgjigje ndaj „rreziqeve të konsiderueshme" për rrugët tregtare detare. Formulime të tilla duhen lexuar gjithmonë me kujdes - çdo goditje ushtarake vjen me një njoftim për shtyp që shpjegon pse në fakt nuk qe aq e keqe.

Sfondi zbulon edhe një shtresë tjetër. Përjashtimet nga sanksionet amerikane ndaj portit skaduan në prill, çka e kishte dobësuar tashmë para vetë sulmeve. Pra, presioni mbi Çabaharin nuk nisi me bombat - ato vetëm përfunduan atë që nisën sanksionet. Për Ballkanin, kjo është një histori e njohur me petk të ri: kur fuqitë e mëdha bëjnë llogaritë, portat, shtetet dhe korridoret e vogla bëhen fushëbetejë për interesa të huaj. Pyetja e vetme është se kush do ta paguajë faturën në fund - dhe kjo rrallë vendoset në qytetin që u godit.