Günde 500 milyon euro. İran'ın Hürmüz ablukası nedeniyle çıkan enerji krizi için Avrupa Birliği'nin ödediği yaklaşık bedel bu. 60 günde bu 27 milyar euro eder. Brüksel hızlı bir enerji seferberliği çağrısı yapıyor. Konuşmak kolay - uygulamak zor.

"Hızlı enerji seferberliği" aslında ne anlama geliyor? ABD ve Katar'dan LNG ithalatını artırmak. Eski kömür santrallerini yeniden devreye almak. Düzenlenen fiyatlarla tüketimi düşürmek. Bu çözümlerin hiçbiri birkaç haftada işe yaramaz.

Kuzey Makedonya için durum daha da özel. Bölgesel pazarlara bağımlıyız ve onlar da Avrupa pazarlarına bağlı. Almanya megavat-saat için 200 euro öderken biz 250 ödüyoruz - çünkü zincirdeki son kullanıcıyız. Brüksel kendi sübvansiyonlarını finanse ettiğinde biz aynı listede değiliz.

Aynı zamanda, Üsküp'teki hükümet rezervler hakkında hiçbir şey söylemiyor. Kış için elektrik rezervimiz var mı? Gaz rezervimiz var mı? 2026/2027 enerji planlarına dair son kamu açıklaması ne zamandı? Sessizlik. Elektrik faturaları artmadığı sürece her şey "istikrarlı".

Balkan tarihi gösteriyor ki enerji krizleri doğaçlama ve kişisel bağlantılarla çözülür. Bölgemiz 2008-2009'da böyle bir kriz yaşadı. O zamanki politikacı kuşağı anlaşmaları kişisel ilişkiler aracılığıyla yaptı - Rusya ile, Bulgaristan ile, Yunanistan ile. Bugünkü politikacıların böyle bir ağı yok. Bugün her şey Brüksel'den geçiyor.

Günde 500 milyon büyük bir rakam. Ama Üsküp'teki bir ailenin küçük elektrik faturası - o da büyük. Brüksel 500 milyon öderken bir Balkan emeklisi iki yıl önce 3.000 dinar olan bir şey için bugün 5.000 dinar ödüyor. Aynı kriz - farklı boyutlar. Ama aynı hikaye. Ve her ikisinde de - kullanıcılar ödüyor, kararlar ise onların kontrol edemediği yerlerde alınıyor.