Binlerce insan beyazlar içinde, sessizce, küçük bir Fransız kasabasının sokaklarında. Slogan yok, öfke dolu pankartlar yok - her şeyi anlatan tek bir yazı: „Bir daha asla“. Fleurance'taki yürüyüş, son görüldüğü yerden on beş kilometre uzaktaki terk edilmiş bir tahıl silosunda cesedi bulunan on bir yaşındaki Liana içindi.

Liana 29 Mayıs'ta gri bir arabaya bindiğinde kayboldu. Bir hafta sonra ölü bulundu. Bir okulda görevli ve iki çocuk babası olan şüpheli Jerome Barela, önce inkâr etti ve kızı havuzda bıraktığını ileri sürdü. Ama bu trajediyi korkunçtan dayanılmaza dönüştüren şey, sonrasında olanlar.

Geçen ağustosta bir anne, Barela'nın on yaşındaki kızını sürekli cinsel istismar ettiğini ihbar etti. Soruşturma istismarı doğruladı. Yine de - yetkililer onu Liana'nın kaçırılıp öldürülmesinden önceki üç ay boyunca sorgulamadı. Savcılık davayı haftalarca, sonra soruşturmacılara devretmek için altı hafta daha geciktirdi. Kurtarılabilecek bir çocuk kurtarılamadı.

Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, adalet sisteminin „kabul edilemez“ kusurlarını kabul etti. Ama bu itiraf, kızının fotoğrafını kasabada taşıyarak yürüyüşe öncülük eden aile için geç geliyor. Bir itiraf kimseyi geri getirmiyor.

Balkan okuru için bu yalnızca bir Fransa hikâyesi değil. Birinin „daha önce ihbar edildiğini“, „sistemin bildiğini“, kâğıdın çok geç olana dek birinin masasında durduğunu kaç kez duyduk bizde? Fleurance'ın sessizce haykırdığı soru her yerde aynı: en kötüsü olduktan sonra harekete geçen bir sistem ne işe yarar?