Илјадници луѓе во бело, во тишина, низ улиците на мал француски град. Без скандирања, без транспаренти полни со гнев – само еден натпис што кажува сѐ: „Никогаш повеќе”. Маршот во Флеранс беше за Лиана, единаесетгодишно девојче чие тело беше пронајдено во напуштен силос за жито, петнаесет километри од местото каде последен пат беше видена.

Лиана исчезна на 29 мај, кога влегла во сив автомобил. Една недела подоцна ја најдоа мртва. Осомничениот, Жером Барела, домар во училиште и татко на две деца, прво негираше, тврдејќи дека го оставил девојчето на базен. Но она што ја претвора оваа трагедија од ужасна во неподнослива е она што дошло потоа.

Минатиот август, една мајка пријавила дека Барела постојано сексуално злоставувал нејзината десетгодишна ќерка. Истрагата го потврдила злоставувањето. И сепак – властите не го испрашале три месеци пред грабнувањето и убиството на Лиана. Тужителството го одложувало предметот со недели, па уште шест недели да го додели на истражители. Дете што можело да биде спасено, не било.

Францускиот претседател Емануел Макрон ги призна „неприфатливите” пропусти на правосудниот систем. Но признанието доаѓа доцна за семејството што го предводеше маршот, носејќи ја сликата на својата ќерка на градите. Признанието не враќа никого.

За балканскиот читател, ова не е само француска приказна. Колку пати кај нас сме слушнале дека некој „бил пријавен порано”, дека „системот знаел”, дека хартијата стоела на нечие биро додека не било предоцна? Прашањето што Флеранс го извика во тишина е истото секаде: за што служи системот ако реагира дури откако ќе се случи најлошото?