Mijëra njerëz në të bardha, në heshtje, nëpër rrugët e një qyteti të vogël francez. Pa thirrje, pa pankarta plot zemërim - vetëm një mbishkrim që thotë gjithçka: „Kurrë më“. Marshi në Flerans ishte për Lianën, një vajzë njëmbëdhjetëvjeçare trupi i së cilës u gjet në një silos të braktisur gruri, pesëmbëdhjetë kilometra nga vendi ku u pa për herë të fundit.

Liana u zhduk më 29 maj, kur hyri në një makinë gri. Një javë më vonë e gjetën të vdekur. I dyshuari, Zherom Barela, kujdestar në një shkollë dhe baba i dy fëmijëve, fillimisht mohoi, duke pohuar se e kishte lënë vajzën te pishina. Por ajo që e ktheu këtë tragjedi nga e tmerrshme në të padurueshme është ajo që erdhi më pas.

Gushtin e kaluar, një nënë raportoi se Barela kishte abuzuar vazhdimisht seksualisht me vajzën e saj dhjetëvjeçare. Hetimi e vërtetoi abuzimin. Dhe megjithatë - autoritetet nuk e morën në pyetje tre muajt para rrëmbimit dhe vrasjes së Lianës. Prokuroria e shtyu rastin me javë, pastaj edhe gjashtë javë për t'ua caktuar hetuesve. Një fëmijë që mund të ishte shpëtuar, nuk u shpëtua.

Presidenti francez Emanuel Makron i pranoi mangësitë „e papranueshme“ të sistemit të drejtësisë. Por pranimi vjen vonë për familjen që udhëhoqi marshin, duke mbajtur fotografinë e vajzës së tyre nëpër qytet. Pranimi nuk kthen askënd.

Për lexuesin ballkanik, ky nuk është vetëm tregim francez. Sa herë kemi dëgjuar te ne se dikush „ishte raportuar më parë“, se „sistemi e dinte“, se letra qëndronte në zyrën e dikujt derisa u bë tepër vonë? Pyetja që Fleransi e bërtiti në heshtje është e njëjta kudo: çfarë shërben një sistem nëse reagon vetëm pasi ka ndodhur më e keqja?